بناهای افسانهای پاریس و کلیساهای شگفتانگیز آن که از سنگ آهک استخراجشده از مجموعهی گستردهای از معادن زیرزمینی ساخته شدهاند، به دورهی قرون وسطی برمیگردند. این تونلها که در گذر زمان به فراموشی سپرده شدهاند، تقریباً ۲۰۰ مایل پیشروی دارند و ورود به آنها به شدت ممنوع شده است. با این وجود، کاتافیلها یا جستجوگران شهری، نمیتوانند در برابر جذابیت کاوش در این مکانهای ممنوعه مقاومت کنند.
واژهی «کاتافیل/cataphile» از کلمهی دخمه (catacomb) مشتق شده، که به بخشهایی از معادن متروکه اطلاق میشود، جایی که یکی از بزرگترین استخوانگاههای جهان قرار دارد. این دخمهها که حدود یک مایل در زیر ناحیهی چهاردهم جنوبی پاریس گسترش یافتهاند، بقایای تقریباً شش میلیون نفر از ساکنان پاریس را در خود جای دادهاند. به عنوان تنها محل قانونی برای اکتشاف در تونلهای زیرزمینی، این مکان به یکی از جاذبههای گردشگری پرطرفدار تبدیل شده است.
تاریخچهی دخمههای مردگان پاریس به یک واقعهی دراماتیک در سال ۱۷۷۴ مرتبط میشود: جایی که یک فروچاله باعث فرورفتن خانهها در خیابانی نزدیک میدان Denfert-Rochereau امروزی شد. شبکهی معادن زیر شهر در وضعیت ناپایداری قرار داشت و در معرض خطر فروپاشی بود. پادشاه لوئیس شانزدهم برای جلوگیری از وقوع فاجعهای بزرگتر، چارلز-اکسل گیوموت، معمار را به عنوان ناظر معادن منصوب کرد تا تا سال ۱۷۷۷ این تونلها را نقشهبرداری کرده و ایمن سازد.
امپراتوری مرگ
چند سال پس از این حادثه، یک نمایش دلخراش در خیابان لینگری به وقوع پیوست. دیوار حائل کنار قبرستان معصومین فرو ریخت و انباری حاوی اجساد فاسد از یک گور دسته جمعی را پرآب کرد. واقعاً بزرگترین گورستان پاریس که از قرن دهم به عنوان محل دفن اصلی شناخته میشد، پر از اجساد بود.
گورستانهای غیربهداشتی و شلوغ شهر به همین صورت غیرقابل استفاده گردیدند و پادشاه دستور داد تا گورستانهای جدیدی در خارج از پاریس احداث شوند. اجساد به الهام از دخمههای مردگان روم از قبرها بیرون آورده شده و به محل استراحت جدید زیرزمینی خود منتقل شدند. در زیر زمین، کارگران تحت نظارت بازرس کل، جمجمهها، استخوانهای درشتنی و ران را در دیوارهایی به صورت منظم چیدند. پلاکهای حکاکیشده، نام گورستان اصلی و تاریخ انتقال استخوانها را مشخص میکرد.
دخمههای مردگان پاریس تا سال ۱۸۰۹ برای بازدیدکنندگان مسدود باقی ماند. در ورودی خود گورستان این جمله نقش بسته که: «ایست! اینجا امپراتوری مرگ است.» این دخمهها به قدری مشهور شدند که امپراتورهایی همچون فرانسیس اول اتریش و ناپلئون سوم از آنها دیدن کردند و در سال ۱۸۹۷، جمعیتی زیاد در یک مراسم ارکستری با اجرای قطعاتی چون مراسم تشییع جنازه فردریک شوپن شرکت کردند.
عکاس مشهور گاسپارد فلیکس تورناشون، معروف به نادار، در یک دورهی سه ماهه در سال ۱۸۶۱ با نور مصنوعی عکاسی در این مکان را آزمایش کرد. دانشمندان به پژوهش در زمینهی گیاهان و جانوران رشد یافته در تاریکی آنجا پرداخته و آرماند ویره، طبیعتشناس، حتی سختپوستان تروگلودیتی (غار زیست) را در تونلها شناسایی کرد.
ایزابل کنافو، مدیر کل سایت میگوید: «در شرایط مناسب، استخوانها میتوانند برای مدت طولانی حفظ شوند. اما همچنان شکننده میمانند.» به منظور اطمینان از ماندگاری محوطه، یک پروژهی بازسازی در مقیاس بزرگ در پاییز سال ۲۰۲۳ آغاز گردید.