«مریم جمشیدی» استاد حوزه حقوق بینالملل در دانشگاه کلرادو آمریکا، در این گزارش تصریح نموده است: «جنگی که ایالات متحده و اسرائیل به راه انداختهاند به وضوح از منظر بینالمللی غیرقانونی به شمار میرود و میتوان آن را یکی از بزرگترین جنایات طبق قوانین بینالمللی دانست.»
به گفته ایسنا، او در مورد محوری به نام تنگه هرمز تاکید کرد: «اگرچه ایران بهطور رسمی اقدام به مسدودسازی تنگه نکرده، اما ناوگانهای دریایی را ملزم به هماهنگی با قوانین نظارتی خود کردهاند تا از این آبراه در طول دوران جنگ و آتشبس عبور کنند. ایران همچنین به شکل قاطع از عبور کشتیهای مرتبط با ایالات متحده و اسرائیل جلوگیری کرده و گزارشهایی به گوش میرسد که ایران بابت عبور از برخی کشتیهای دیگر نیز هزینه دریافت کرده است. اما، بر خلاف ایالات متحده، ایران میتواند به شکل منطقی استدلال کند که این اقدامات در راستای حق حاکمیتی او است و وفق قوانین بینالمللی انجام میشود.»
جمشیدی در ادامه به دوگانگی معیارهای برخی کشورها اشاره کرد و افزود: «جالب آنکه، در حالی که جامعه بینالمللی بهجای انعکاس این واقعیتها، عملاً با ایران به عنوان کشوری مطرود در این درگیری برخورد کرده است، در واقع، حملهکنندگان هستند که جنگی غیرقانونی را بر علیه ایران آغاز کردهاند. این وضعیت نشاندهنده سوگیریهای تاریخی غرب و همپیمانانش در بهرهبرداری از قوانین بینالمللی بهمنظور توجیه و مشروعیت بخشی به اقدامات امپریالیستی و محدودسازی کشورهای در حال توسعه است که در برابر سلطه غرب میایستند، به ویژه از طریق ابزارهای قانونی.»
این استاد دانشگاه آمریکایی خاطر نشان کرد: «برخلاف ادعاهای برخی، تنگه هرمز به عنوان آبهای بینالمللی یا دریای آزاد شناخته نمیشود و بلکه به عنوان یک تنگه بینالمللی معرفی میشود که تنها از آبهای سرزمینی دو کشور، ایران و عمان، تشکیل شده است.»
او همچنین به حق قانونی جمهوری اسلامی ایران اشاره کرده و بیان کرد: «اگر ایران به کنوانسیون سازمان ملل در مورد حقوق دریاها ملحق بود، ملزومات آن کنوانسیون نیز بر اساس آن میتوانستند فعالیتهای نظارتی ایران را غیرقانونی محسوب کنند. اما ایران نه تنها عضو این کنوانسیون نیست، بلکه ایالات متحده نیز در این زمینه عضویت ندارد. طبق اصول حقوق بینالملل، کشورهای عضو تنها نسبت به معاهداتی که امضا و تأیید کردهاند، متعهد هستند. بنابراین، عدم پایبندی یک کشور به معاهدهای که به تصویب نرسیده از منظر حقوقی جدی نیست.
مریم جمشیدی همچنین تأکید کرد: «بنابراین، میتوان نظر داد که ایران مشمول نه مقررات کنوانسیون حقوق دریاها در تنگههای بینالمللی نشده و در عوض اندازهگیریهای معنادارش تحت عنوان «عبور بیضرر» قرار میگیرد. بر اساس قوانین عبور بیضرر، کشورهای ساحلی اجازه دارند اقداماتی را برای رسیدگی به مسائل خاص از جمله ایمنی در آبهای سرزمینی خود، که در تنگههای بینالمللی هم واقع میشود، انجام دهند. این قانون همچنین به کشورهای ساحلی اجازه میدهد که هزینههایی بابت عبور کشتیها از آبهای سرزمینی خود دریافت کنند، به شرطی که این هزینهها به ازای خدمات خاص به کشتیها در نظر گرفته شده و به صورت غیرتبعیضآمیز اخذ گردد.
او ادامه داد: «درنظر گرفتن تمامی این جوانب، ایران به دلایل امنیتی میتواند از اجازه عبور برخی کشتیها از تنگه هرمز سر باز زند. همچنین، این کشور میتواند به ازای خدماتی مانند راهنمایی در عبور از تنگه و یا دیگر خدمات مرتبط با ایمنی، وجوهی از کشتیها دریافت کند. در این راستا، ایران میتواند استدلال کند که در هفتههای اخیر خدماتی را به کشتیهایی که از این آبراه عبور کردهاند ارائه داده است.
استاد حقوق بینالملل دانشگاه کلرادو به اهداف و نیات غرب اشاره کرد و بیان داشت: «برای بسیاری، بهویژه در غرب، هدف واقعی تنها تضمین آزادی عبور در تنگه هرمز نیست، بلکه برقراری شرایطی است که رفت و آمد به اقتصاد ایران از طریق این آبراه سختتر شده و از تحریمهای اقتصادی سنگینی که عمدتاً یکجانبه توسط ایالات متحده وضع شدهاند، ایران را دور سازد.»
جمشیدی در پایان اعلام کرد: «نظرات منطقی میتوانند در مورد اینکه آیا ایران حق قانونی برای تنظیم تنگه هرمز دارد یا خیر، متفاوت باشند. اما نمیتوان در مورد غیرقانونی بودن ظاهری جنگ ایالات متحده و اسرائیل یا محاصره موجود از سوی ایالات متحده علیه ایران تردید داشت.»
، در پی اقدامات تحریکآمیز ایالات متحده و رژیم صهیونیستی در منطقه و تکرار حملات غیرقانونی به حاکمیت ملی و تمامیت ارضی ایران، مقامات جمهوری اسلامی ایران از تاریخ ۹ اسفند ۱۴۰۴ اعلام کردند که عبور تمامی کشتیها از این آبراه حیاتی باید با هماهنگی ایران صورت گیرد و کشتیهای مرتبط با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی و همپیمانانش از تردد منع شدهاند.
این وضعیت به شدت بر بازارهای جهانی انرژی و بورس تأثیر مثبت گذاشت و هزینه زندگی خانوارها را در بسیاری از نقاط دنیا، از جمله کشورهای اروپایی افزایش داد و در نهایت باعث شد که ایالات متحده به سمت برقراری آتشبس با ایران بگیرد.
310310