میزان فاصله‌گیری مخاطبین از تلویزیون به حدی افزایش یافته که در طی چند سال اخیر، سازمان صداوسیما و تهیه‌کنندگان آن، بعضاً ناچار به پرداخت هزینه‌های بالایی شده‌اند؛ ارقامی که در برخی موارد به یک میلیارد تومان نیز می‌رسد، برای جذب یک یا دو چهره مشهور ورزشی یا هنری به تلویزیون. هدف از این هزینه‌ها، رهایی از شرایط دشواری است که این سازمان در آن به دام افتاده است. صداوسیما بی‌توجه به هشدارهای لازم و با تکیه بر دیدگاه‌های یکسویه به مسائل، وضعیت را برای خود پیچیده‌تر کرده است.
خروج تعدادی از چهره‌های محبوب از این سازمان (که در حال حاضر در صدد بازگشت هستند) نیز به نوبه خود بر وخامت اوضاع افزوده است. از آنجا که هر نهادی که به این مرحله برسد، ناگزیر از اعمال تصمیمات پرریسک می‌شود، پرداخت مبالغ کلان به چهره‌های ورزشی برای حضور در تلویزیون یکی از این تدابیر است؛ رویکردی که در برنامه‌های پیش‌نوروزی به شدت افزایش یافته و تقریبا هر شبکه‌ای برای جذب مخاطبان اندک خود، به این اقدام روی آورده است.
اگر چه این موضوع در سال‌های اخیر به یک روند رایج تبدیل شده، اما شایعه پرداخت یک میلیارد تومان به یکی از بازیکنان تیم ملی و پرداخت ۸۰۰ میلیون تومان به دیگری مسائلی است که نیاز به بررسی دقیق‌تری دارد. به‌ویژه اینکه لازم است مشخص شود هزینه این افراد از کجا تأمین می‌شود و آیا نظارتی بر این موضوع وجود دارد یا خیر؟ به‌علاوه، حضور ادگار داویدز، ستاره نامدار سابق تیم ملی هلند، در تلویزیون ایران به عنوان بخشی از ویژه‌برنامه عید شبکه سه نیز یکی از معماهای حل‌نشده این عرصه است، چرا که مرور خبرگزاری‌ها نشان می‌دهد که صداوسیما نزدیک به پنج میلیارد تومان به این بازیکن سابق هلندی پرداخت کرده تا او را برای حاضر شدن در تلویزیون ترغیب کند.
ادگار داویدز، با مدل موی خاصش که به وضوح با سلیقه مدیران کنونی تلویزیون فاصله دارد و به همراه عینک همیشگی‌اش، برای مدتی میهمان بود و در انتها از اینکه یکی از مجریان، عینک دست‌دومی را به عنوان هدیه به او داد، ناراضی بود. اما موضوع قابل تأمل در این بین، سکوت نسبت به شایعات پیرامون مبلغ پرداختی به این ستاره است. به واقع، این چگونه امکان‌پذیر است که صداوسیما که در بسیاری از موقعیت‌ها به خاطر کمبود بودجه گلایه دارد، چنین هزینه‌هایی را به چهره‌های داخلی و خارجی پرداخت کند؟ آیا می‌توان به راحتی با ذکر این که هزینه‌ها از جانب اسپانسرها تأمین شده، از زیر بار این مسائل شانه خالی کرد؟
جواب را باید در برخورد صداوسیما با عادل فردوسی‌پور در چند سال پیش جستجو کرد. عادل در ویژه‌برنامه‌ای برای جام جهانی همراه با بازی تیم ملی ایران با اسپانیا در جام جهانی ۲۰۱۸، کارلس پویول، ستاره اسطوره‌ای اسپانیایی و از بازیکنان بارسلونا را به تهران دعوت کرد. بلافاصله قبل از آغاز برنامه، خبری منتشر شد که حضور پویول در تلویزیون ممنوع شده است. عادل هم با ارائه یک توضیح مختصر، ناخرسندی خود را به وضوح بیان کرد. آن روزها، به‌ویژه با توجه به اینکه خود پویول بعداً در مصاحبه‌ای عنوان کرد که به دلیل ظاهرش (موی بلند) اجازه حضورش در تلویزیون ایران منتفی شد، موضوع به شدت حاشیه‌ساز شد.
با این حال، بعدها صداوسیما تلاش کرد تا دلیل منطقی‌تری برای این اقدام پیدا کند. مسئولان وقت این سازمان اعلام کردند که دلیل خاصی برای هزینه‌کردن برای حضور یک چهره خارجی در تلویزیون وجود ندارد. حتی به این نکته که هزینه‌ها از طرف اسپانسر تأمین شده، با واکنش تندتری پاسخ دادند. برای بررسی دقیق‌تر، باید اظهارات مرتضی میرباقری، معاون پیشین سیمای رسانه ملی را مرور کرد. او گفت: «در واقع بعد از دعوت از فیگو، کاپیتان تیم ملی پرتغال در برنامه سال گذشته، حواشی متعددی به وجود آمد و دلیلی ندارد که برای حضور یک چهره خارجی در تلویزیون اینقدر هزینه شود. رسانه ملی به صراحت اعلام کرد که هزینه‌های اینچنین از سوی اسپانسرها تأمین شده و هیچ هزینه‌ای از بودجه صداوسیما برای این مسائل پرداخت نشده است. این مسئله در رسانه ملی مورد بحث قرار گرفت و رئیس شورای ورزش سیما پس از بررسی و برای جلوگیری از بروز حواشی، ابلاغ کرد که دعوت از کارشناسان خارجی و پرداخت مبالغ زیاد برای حضور چند دقیقه‌ای آنان، حتی اگر از طرف اسپانسر نیز باشد، ممنوع و مخالف سیاست‌های رسانه ملی خواهد بود.
اینک به نظر می‌رسد سیاست‌ها به طور کلی تغییر کرده است؛ نه فقط هیچ مخالفتی در خصوص حضور ادگار داویدز در تلویزیون وجود ندارد، بلکه هیچ مخالفتی نیز در زمینه پرداخت چنین مبالغی به چهره‌های داخلی نیز مطرح نیست. با این حال، صداوسیما تاکنون بیانیه‌ای در این خصوص صادر نکرده است و نه تنها ارقام مطرح‌شده را تکذیب نکرده‌اند، بلکه به این مقام تأکید نیز نکرده‌اند که هزینه‌ها از سوی اسپانسرها تأمین شده است. آنچه که به وضوح مشخص است این است که به نظر می‌رسد برای عادل برخی مسائل حرام و برای دیگران حلال باشد.