بزرگترین سازه کیهانی کشف گردید

بزرگترین ساختار کشف شده در جهان، که طول آن ۱۳۰۰۰ برابر بیشتر از کهکشان راه شیری است، شناسایی گردید. این ساختار که «کویپو» (Quipu) نامیده می شود، طولی معادل ۱.۳ میلیارد سال نوری و وزنی حیرت آور به اندازه ۲۰۰ کوادریلیون خورشید دارد.

ستاره شناسان به شناسایی آنچه می تواند به عنوان بزرگترین ساختاری که تا به امروز در جهان شناخته شده است، پی برده اند. این ساختار تحت عنوان «کویپو» شناخته می شود و شامل یک شبکه عظیم از خوشه های کهکشانی و ابرخوشه ها با جرمی باور نکردنی معادل ۲۰۰ کوادریلیون خورشید است.

این نام از روش باستانی اینکان ها (Incan) برای ثبت اطلاعات با استفاده از طناب های گره دار اقتباس شده است.

طبق اطلاعاتی از آی ای، «کویپو» یک ساختار پیچیده است که از یک رشته مرکزی با شاخه های متعدد تشکیل شده و با وسعت حدود ۱.۳ میلیارد سال نوری، طول آن بیش از ۱۳ هزار برابر کهکشان راه شیری برآورد می شود و ممکن است به عنوان طولانی ترین ساختار شناخته شده در کیهان در نظر گرفته شود که رکوردهای قبلی مانند ابرخوشه لانیاکیا (Laniākea) را پشت سر می گذارد.

ساختار رشته ای وسیع که با ابرخوشه های شناخته شده رقابت می کند

به گفته محققانی که این کشف را انجام داده اند، «کویپو» به عنوان یک ساختار برجسته، کاملاً در نقشه آسمان قابل مشاهده است و خوشه های کهکشانی در محدوده انتقال به سرخ را حتی بدون نیاز به استفاده از تجهیزات خاص به راحتی مشخص می کند.

این تحقیق بخشی از تلاش های مستمر برای ترسیم توزیع ماده در کیهان در طول موج های مختلف نور است.

به نظر می رسد که این ساختارهای کیهانی دور با پدیده ای به نام «انتقال به سرخ» به سمت قسمت سرخ طیف نور جابجا شده اند. اگرچه اجرام با انتقال سرخ تا ۰.۳ به خوبی شناسایی شده اند، این مطالعه به اجرامی که بین ۰.۳ تا ۰.۶ انتقال به سرخ دارند، یعنی دورتر از ما قرار دارند، پرداخته است.

بزرگترین ابرساختاری که در داده های این تحقیق شناسایی شده، «کویپو» بود، اما محققان همچنین چهار ساختار عظیم دیگر را نیز مشاهده کردند. ابرخوشه شپلی (Shapley) که قبلاً بزرگترین به حساب می آمد، حالا با ورود «کویپو» و سه ابرخوشه دیگر به رقابت ادامه داده است. این سه ابرخوشه شامل ابرخوشه مارتاج شمالی (SerpensCorona Borealis)، ابرخوشه هرکول (Hercules) و ابرساختار اسکالپترپگاسوس (SculptorPegasus) هستند که بین دو صورت فلکی قرار دارند.

این ساختارها در فاصله ای بین ۴۲۵ تا ۸۱۵ میلیون سال نوری از زمین شناسایی شدند. تحقیقات پیشین به وجود ساختارهای بزرگتری در نقاط دورتر در کیهان اشاره کرده اند.

در حال حاضر، «دیوار بزرگ هرکولمارتاج شمالی» با مقدار بسیار زیاد ماده در فاصله ۱۰ میلیارد سال نوری از ما، به عنوان بزرگترین ساختار شناخته شده موجود مطرح است، هرچند که وجود آن هنوز موضوع بحث است.

ابرساختارها بر انبساط کیهان تأثیر می گذارند و نور را خم می کنند

محققان همچنین تأثیر این ابرساختارها بر بقیه جهان را مورد مطالعه قرار داده اند. این ابرساختارها بر تابش پس زمینه مایکروویو کیهانی (CMB) تأثیر می گذارند، تابشی که از مه بانگ باقی مانده و به طور یکنواخت در فضا توزیع شده است.

این تیم دریافته که سرعت جریان های کهکشانی در این ابرساختارها می تواند بر اندازه گیری های انبساط جهان، که به آن «ثابت هابل» نیز گفته می شود، تأثیر منفی بگذارد. همچنین، نیروی گرانشی بسیار زیاد این ساختارها ممکن است باعث «همگرایی گرانشی» شود که می تواند به خمش نور و اعوجاج تصاویر از آسمان دور منجر گردد.

این تحقیق همچنین یادآور می شود که مطالعات آینده می تواند به بررسی تأثیر این ساختارهای بزرگ بر تکامل کهکشان ها بپردازد. هرچند این ساختارها موقتی هستند و به تدریج با انبساط کیهان از هم دور می شوند، ابعاد بسیار بزرگ آنها، توجه خاصی را به خود جلب می کند.

محققان بر این باورند که در فرایند تکامل کیهانی آینده، این ابرساختارها به مجموعه ای از واحدهای در حال فروپاشی تبدیل خواهند شد. بنابراین، این ساختارها گذرا بوده و در حال حاضر به عنوان موجودات فیزیکی خاص با ویژگی های منحصر به فرد و محیط های کیهانی خاص قابل توجه هستند.

این پنج ابرساختار به تنهایی ۴۵ درصد از خوشه های کهکشانی، ۳۰ درصد از کهکشان ها و ۲۵ درصد از ماده موجود در جهان قابل مشاهده را شامل می شوند که معادل ۱۳ درصد از کل حجم جهان است.

این تحقیق در وب سایت پیش چاپ arXiv منتشر شده است.