انگور سیاه به عنوان یکی از گنجینه های طبیعی در دنیای میوه ها شناخته می شود و نه تنها با طعم شیرین و قوی خود لذت بخش است، بلکه دارای فواید تغذیه ای بسیاری نیز می باشد.
به نقل از همشهری آنلاین، در این مطلب به بررسی عواملی خواهیم پرداخت که نقش مهمی در عالی بودن خواص آنتی اکسیدانی و ضد التهابی انگور سیاه ایفا می کنند.
تقویت سیستم ایمنی
اگر به دنبال ترفندی برای جلوگیری از برخی بیماری ها در سال جاری هستید، افزودن انگور به رژیم غذایی شما می تواند یک مکمل کلیدی باشد. ویتامین C، به همراه ترکیبات گیاهی نظیر رسوراترول، کوئرستین و آنتوسیانین ها، از اجزای کلیدی این میوه خوشمزه به شمار می روند. بدن از این ریزمغذی ها به عنوان آنتی اکسیدان هایی برای مبارزه با رادیکال های آزاد که برخی بیماری ها هستند و به کاهش التهاب کمک می کنند، بهره برداری می کند.
مدیریت وزن
انگور به عنوان یک خوراکی مغذی و کم کالری می تواند در رژیم غذایی شما به کنترل وزن کمک کند. یک فنجان انگور تقریباً ۱۲۴ کالری دارد. فرآیند کاهش وزن به واسطه کمبود کالری ممکن می شود که در آن کالری دریافتی باید کمتر از مقدار مصرفی باشد. افزون بر این، انگور دارای فیبر است که می تواند به مدیریت وزن کمک نماید. فیبر نوعی کربوهیدرات است که می تواند محتویات وعده های غذایی و میان وعده ها را افزایش دهد و احساس سیری را برای مدت طولانی تری حفظ کند.
تقویت سلامت قلب
وجود فلاونوئیدها در انگور می تواند اثرات مثبتی بر سلامت قلب و عروق داشته باشد. این میوه با مراقبت از پلاکت ها، کلسترول، توازن میان آنتی اکسیدان ها و رادیکال های آزاد، و همچنین سلامت عروق خونی و فشار خون، به حفظ کارکرد مناسب قلب کمک می کند. به همین دلیل، انگور می تواند یک عنصر ارزشمند در رژیم غذایی باشد که به بهبود سلامت قلب کمک می کند.
بهبود بینایی
با وجود تمرکز بر روی ترکیبات شیمیایی گیاهی، انگور همچنین حاوی زآگزانتین و لوتئین است. در واقع، این دو مولکول گیاهی، رنگدانه های کاروتنوئیدی محسوب می شوند که به بهبود سلامت چشم یاری می رسانند. از آنجا که لوتئین و زآگزانتین تنها کاروتنوئیدهایی هستند که در شبکیه چشم تجمع می یابند، برای سلامت چشمان بسیار مفیدند. این کاروتنوئیدها به افراد کمک می کنند تا با مشکلات بینایی مرتبط با افزایش سن، مانند آب مروارید و دژنراسیون ماکولا مبارزه کنند.
پیشگیری از سرطان
انگور حاوی فلاونوئیدها و رسوراترول است که بر اساس برخی تحقیقات، هر دو ممکن است خواص ضد سرطانی داشته باشند. این مواد می توانند در مبارزه با استرس اکسیداتیو که با افزایش خطر ابتلا به سرطان مرتبط است، موثر واقع شوند. آسیب های سلولی ناشی از عدم تعادل بین آنتی اکسیدان ها و رادیکال های آزاد، به عنوان استرس اکسیداتیو شناخته می شوند.