دانشمندان به‌تازگی با پیدا کردن نشانه‌هایی از فعالیت دوباره یک ستاره پس از مرگ، دچار شگفتی شده‌اند.
این گروه از پژوهشگران که با استفاده از رادیو تلسکوپ‌ها کار می‌کنند، پالس‌های رادیویی غیرمعمولی را از یک ستاره دوردست که دارای میدان مغناطیسی بسیار قوی است، شناسایی کرده‌اند.
ستاره مورد نظر که از نوع ستاره نوترونی محسوب می‌شود، به عنوان یکی از قوی‌ترین منابع مغناطیسی در کیهان شناخته شده و اصطلاحاً به آن مگنتار اطلاق می‌شود.
این مگنتار در حدود ۸۰۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد و نزدیک‌ترین مگنتار شناخته شده به کره خاکی ماست.
تعریف ستاره مرده چیست؟
ستاره‌ها تنها زمانی قادر به ادامه حیات هستند که در اختیار داشتن ماده‌ای شیمیایی به نام هیدروژن را داشته باشند.
هنگامی که سوخت آن‌ها به شکل کامل مصرف می‌شود، بسته به جرم و چگالی، به ستاره‌های سفید کوتوله، ستاره‌های نوترونی یا سیاه‌چاله‌ها تبدیل می‌گردند.
ستاره مرده چگونه مجدداً به حیات بازگشته است؟
این ستاره که به XTE J1810-197 شهرت دارد، برای اولین بار با سیگنال‌های رادیویی که در سال ۲۰۰۳ منتشر کرد، شناخته شد، اما پس از آن به مدت یک دهه هیچ سیگنالی از آن به دست نیامد.
در سال ۲۰۱۸، تلسکوپ لووِل دانشگاه منچستر دوباره سیگنال‌هایی از این ستاره دریافت کرد و سپس موریانگ، تلسکوپ رادیویی پارکز به شبکه تغییر سیگنال‌ها پیوست و مشغول رصد امواج رادیویی این مگنتار شد.
شناسایی و تشخیص امواج رادیویی از ستاره‌های مگنتار امری بسیار نادر است و ایکس‌تی‌ای جی ۱۸۱۰ـ۱۹۷ به عنوان یکی از معدود ستاره‌هایی شناخته می‌شود که چنین امواجی را از خود ساطع کرده است.
چرا این کشف تا این حد برای دانشمندان حائز اهمیت است؟
اینکه یک ستاره مرده دوباره به حیات پرداخته است و همچنین نوع نوری که این ستاره از خود ساطع می‌کند، موجب شگفتی و هیجان بزرگ در بین دانشمندان شده است.
نوری که از مگنتار منتشر می‌شود، به شکل حلقه‌های مارپیچی در فضا گسترش می‌یابد.
دکتر مارکوس لوئر از آژانس ملی پژوهش‌های علمی و صنعتی همسود استرالیا که در حال انجام تحقیقات جدید در این زمینه است، اظهار می‌دارد که نتایج به‌دست‌آمده «غیرمنتظره» بوده‌اند.
چرا این ستاره مرده رفتار متفاوتی دارد؟
تیم پژوهشگر بر این باور است که ممکن است دلیل این پدیده، وجود پلاسمای بسیار داغ باشد، هرچند هنوز در این زمینه مطمئن نیستند.
پلاسما به شکل ستاره‌ها، سحابی‌ها (نبولا) و حتی گاهی در قالب شفق‌های قطبی در نقاط شمالی و جنوبی زمین مشاهده می‌شود.
دکتر لوئر به این نکته اشاره می‌کند که «نتایج بررسی‌های ما نشان می‌دهد که پلاسمای داغ به‌طور خاصی بر فراز قطب مغناطیسی مگنتار وجود دارد که به نحوی همگرا عمل می‌کند، مشابه با فیلتر پلاریزاسیون نور».
فیلتر پلاریزاسیون به این معناست که نور تنها در جهت‌های خاصی اجازه عبور دارد.
هنوز دانشمندان در درک اینکه چگونه پلاسما چنین عملکردی دارد، به مرحله قطعی نرسیده‌اند.
منبع: بی بی سی