این مومیایی که بر روی سر خود کلاه‌گیس و بر روی انگشتانش انگشترهای طلا و نقره به چشم می‌خورد، برای نخستین بار در سال ۱۹۳۵ در تابوتی چوبی در منطقه دیرالبحری واقع در شهر باستانی «تبای» مصر کشف شد.
با توجه به اینکه بدن این زن مومیایی که به حدود ۳۵۰۰ سال پیش برمی‌گردد، به خوبی حفظ شده است، پژوهشگران تصمیم گرفتند از فناوری سی‌تی‌اسکن و تصویربرداری فروسرخ استفاده نمایند تا بتوانند به جزئیات مورفولوژیک و در واقع شرح مجازی مومیایی دست یابند و کشف کنند چه عواملی ممکن است در ایجاد این حالت چهره دخیل بوده باشد.
آنها با انجام آزمایشات متوجه شدند که این زن در زمان مرگ ۴۸ ساله بوده است. سحر سلیم، استاد رادیولوژی دانشگاه قاهره و یکی از نویسندگان این مطالعه، درباره این زن اظهار داشت: «بدن او با استفاده از صمغ درخت عرعر و کندر، که هر دو از مواد گران‌قیمت خارجی به شمار می‌روند، مومیایی شده است».
از دیگر یافته‌ها این است که این زن ناشناس حدود ۱.۵۴ متر قد داشته و به آرتروز خفیف در ناحیه ستون فقرات دچار بوده است.
استفاده از مواد گران‌قیمت در پروسه مومیایی نشان‌دهنده توجه خاص مومیایی‌کنندگان به مراسم تدفین او است؛ با این حال، موضوع جالب‌توجه این است که چرا آنها از بستن دهان وی غافل مانده‌اند؟
به‌طور کلی تنها چند مومیایی از مصر باستان با دهان باز در دنیا کشف شده است. کارشناسان بر این باورند که معمولاً مومیایی‌کنندگان استخوان‌های فک و جمجمه را به شکلی به هم متصل می‌کردند تا دهان شخص متوفی بسته بماند، اما در این مورد ممکن است نتوانسته باشند این کار را به انجام رسانند.
پژوهشگران اشاره کرده‌اند که حالت وحشت‌زده صورت مومیایی احتمالاً به دلیل «اسپاسم کاداوریک» (انقباض ناشی از مرگ) بوده است که با جمود نعشی یا سفت شدن طبیعی جسد متفاوت است.
این حالت یک نوع انقباض ناگهانی و شدید عضلات است که در لحظات پایانی حیات یا بلافاصله پس از مرگ‌های سخت به وقوع می‌پیوندد. این بدان معناست که زن در اثر درد و رنج جان سپرده است.
نویسندگان این تحقیق بر این باورند که ممکن است او در فاصله ۱۸ تا ۳۶ ساعت پس از مرگ مومیایی شده باشد، پیش از آنکه جسمش شل شود و به همین دلیل موقعیت دهانش در زمان مرگ حفظ شده است.
تحقیقات همچنین نشان داده است که عواملی چون فرآیند تجزیه، سرعت خشک شدن و نیروی فشار ناشی از باندپیچی‌ها می‌توانند بر حالت چهره مومیایی تأثیرگذار باشند و ممکن است علت اصلی نمای وحشت‌زده صورت او باشند.
دکتر سلیم در این‌باره خاطرنشان می‌کند: «علت دقیق یا شرایط مرگ این زن هنوز نامشخص است، بنابراین نمی‌توان با اطمینان به تحلیل حالت چهره او پرداخت.»
مومیایی جیغ‌زن در زیر مقبره «سنموت»، که معمار معبد ملکه مصر در دوران سلسله هجدهم (بین سال‌های ۱۴۷۹ تا ۱۴۵۸ پیش از میلاد) بوده، دفن شده‌است. به همین دلیل، محققان فرض می‌کنند که این زن احتمالاً نسبت خاصی با سنموت داشته باشد.
این مومیایی در حال حاضر در موزه مصر در قاهره نگهداری می‌شود.