بازی ساعت ۹:۳۰ شب به وقت محلی، حوالی ساعت ۱۰ تقریباً تمامشده به نظر میرسید. و کسی که کار را تمام کرده بود، یک شماره ۱۰ بود؛ الکس بائنا. او گاهی در نقش مهاجم کاذب بازی میکرد، اما در اصل همان شماره ۱۰ بود. این بازیکن قهرمان جهان را باید جدی گرفت؛ به نظر میرسد قهرمانی در جام جهانی او را کاملاً متحول کرده است.
بائنا از همان شروع بازی کنترل پیسخوان را در دست گرفته بود و آزادانه بین خط هافبک و محوطه جریمه سویا جابهجا میشد تا رهبری حملات اتلتیکو را بر عهده بگیرد. این حملات به سه گل منجر شد، آن هم برای تیمی که اصلاً مهاجم تخصصی در اختیار ندارد.
بائنا اولین گل را داخل محوطه جریمه زد و با پای راست، پاس کانگ این را به گوشه دروازه فرستاد. گل دوم را هم از راه دور زد؛ در حالی که خط دفاعی سویا عملاً از کار افتاده بود، بائنا پس از پاس کوتاه یورنته یک شوت زمینی و محکم روانه دروازه کرد.
او در کمی بیشتر از ۳۰ دقیقه، به اندازه تمام گلهایی که فصل گذشته، یعنی اولین فصل حضورش در اتلتیکو، زده بود، گل زد. اوضاع برای سویا از این هم بدتر شد؛ چرا که بین دو گل بائنا، لوکمن هم وارد جشن شد. او پس از حرکت خوب باریوس، توپ را گرفت و گل سوم را به ثمر رساند.
البته از دید هواداران سویا، اوضاع حتی میتوانست بدتر هم بشود. بائنا یک موقعیت برای هتتریک داشت و گریمالدو هم در صحنهای که خودش بهتنهایی شروع کرده بود، در نهایت با سد کیکه سالاس مواجه شد. با این حال، سویا هم چند موقعیت داشت؛ مشخصاً دو موقعیت بعد از گلهای اول حریف. یکی را اوره روی پاس خولیو دیاز که در این بازی در پست وینگر بازی میکرد، به دست آورد و دیگری نصیب پکه شد که از اشتباه گریمالدو در بازیسازی استفاده کرد.
در این صحنهها اوبلاک مجبور شد واکنش نشان دهد؛ واکنشهای او کمی پیش از پایان نیمه اول هم دوباره از راه رسید و این بار شوت گوریدی را گرفت. تیم لوئیس گارسیا گاهی خطرناک ظاهر میشد، اما از نظر جریان کلی بازی کاملاً تحت تأثیر اتلتیکو قرار داشت.
اتلتیکو که با نمایش فوقالعاده باریوس و البته هولمند که بعداً افت کرد، قدرت گرفته بود، تصمیم گرفته بود بدون مهاجم بازی کند؛ چون اساساً مهاجم تخصصی در اختیار ندارد. در عوض چهار بازیکن هجومی را در زمین قرار داده بود که بهخوبی با این شرایط کنار آمده بودند.
از طرفی، چون اتلتیکو مقابل دروازه هم عملکرد بسیار خوبی داشت، برای مدتی همهچیز برایش ساده به نظر میرسید. البته در دقایق پایانی نیمه اول، سرعت بازی کمی کاهش پیدا کرد. سویا تلاش میکرد با پرس از بالا و سرعت زیاد بازی کند، اما تقریباً همیشه یک قدم عقبتر از بازیکنان اتلتیکو قرار داشت.
اینکه لوئیس گارسیا در شروع نیمه دوم تغییری در تیمش ایجاد نکرد، کمی عجیب بود. اما وقتی دید مسابقه همچنان در همان مسیر پیش میرود، بالاخره کوچوراشویلی و ایجوک را به زمین فرستاد. هر دو تقریباً بلافاصله تأثیر خودشان را نشان دادند؛ کوچوراشویلی روی حرکتی که از ایجوک شروع شده بود، ضربه زد اما توپش از کنار دروازه به بیرون رفت.
سویا کمکم جلوتر میآمد، چون اتلتیکو دیگر مثل قبل خطرناک نبود. درست در همین زمان، سیمئونه دست به دو تعویض عجیب زد؛ خیمنز و آرنائو وارد زمین شدند و یورنته و لوکمن بیرون رفتند. اشتباه بودن این تصمیم تقریباً بلافاصله ثابت شد.
سیهرا داخل محوطه جریمه یک شوت والی خوب زد و با اشتباه و بیتفاوتی گریمالدو، سویا بالاخره به گل رسید. بازیکن جوان آکادمی تا آن لحظه بهترین بازیکن تیمش بود و کمی قبلتر هم یک حرکت فوقالعاده انجام داده بود.
الچولو برای جبران این وضعیت، کوکه را وارد زمین کرد تا خط میانی را تقویت کند. کوکه هم واقعاً توانست بازیای را که داشت پیچیده میشد، کنترل کند. سویا هرگز تسلیم نشد؛ چون همانطور که میگویند، این تیم هیچوقت تسلیم نمیشود. اما با وجود برتری نسبی، دیگر موقعیت خاصی نداشت و در نهایت، بائنا نشان داد که میتواند کارهای بزرگی انجام دهد و همانطور که امشب توانست، شاید بتواند جای خالی خولین آلوارز را هم به صورت دائمی پر کند.
/