خبرآنلاین گزارش داد: اکنون این دو شخصیت، به یکدیگر احترام میگذارند و ادعای دوستی دارند. این تغییر نگرش از مراسم قرعهکشی رقابتهای جام ملتهای 2023 آغاز شد.
در این رویداد، امیر قلعهنویی به عنوان سرمربی ایران و کارلوس کیروش به عنوان سرمربی تیم قطر حضور داشتند و در حین این برنامه، با هم عکس یادگاری گرفتند و به خوش و بش پرداخته تا نشان دهند که مسائل گذشته کنار گذاشته شده است.
شاید گذشتهای که فراموش شده باشد، اما به راحتی از یادها نمیرود. تمام آن مصاحبهها و کشمکشهای لفظی و رسانهای در زمانی که کیروش برای نخستین بار بر روی نیمکت تیم ملی نشسته بود، همچنان در خاطرها باقی ماندهاند.
در آن زمان، امیر قلعهنویی در تیمهای مختلف مانند استقلال، تراکتور، ذوبآهن و سپاهان فعالیت میکرد و در هر کجا که بود، به انتقاد از سرمربی پرتغالی تیم ملی میپرداخت و کیروش نیز در برابر او آرام نمینشست.
چند وقت پیش، با اعلام برنامه تورنمنت چهارجانبه اردن، دوباره توجه طرفداران فوتبال در ایران به قلعهنویی و کیروش جلب شد.
به نظر میرسد که حضور این شخصیتها در زندگی یکدیگر پایانی ندارد. گویی کیروش و ایران باید همیشه در دایره همدیگر باشند، حتی اگر از یکدیگر فاصله داشته باشند.
این در حالی است که امیر قلعهنویی اکنون روی نیمکت تیم ملی جمهوری اسلامی ایران نشسته است.
حدود جام جهانی 2018، یک فصل جدید از اختلافات قدیمی میان قلعهنویی و کیروش برای فوتبال ایران رقم خورد. در آن زمان، کیروش به صراحت اعلام کرد که امیر به دنبال جانشینی او است. قلعهنویی به این ادعا پاسخی نداد و در آن زمان نیز جانشین کیروش نشد.
کیروش، پس از ویلموتس، دوباره بر روی نیمکت تیم ملی ایران به مقام خود بازگشت و این بار، امیر قلعهنویی به عنوان جانشین او انتخاب شد. او که سالها در پی ترمیم زخمهای قدیمیاش از اتفاقات پس از جام ملتهای 2007 بود، به آرزوی دیرینهاش دست یافته بود.
گرچه حضور قلعهنویی در چشم طرفداران چندان خوشایند به نظر نمیرسید، اما به نظر میرسید که دیگر همه به بیتفاوتی رسیدهاند و پذیرفتهاند که فوتبال به مانند دیگر پدیدههای اجتماعی، نوسانات و افتوخیزهایی دارد.
اکنون این دو نفر به هم نزدیک شدهاند و در یک میدان خنثی، در دیداری دوستانه که روند مسابقات چهار جانبه اردن را مشخص خواهد کرد، قرار است به مصاف یکدیگر بروند.
قلعهنویی اکنون 60 ساله است و کیروش 70 ساله. آنها به بلوغ و احتیاط بیشتری در مقایسه با روزهای پرالتهاب دهه 90 دست یافتهاند.
هر یک اکنون روی نیمکتهایی نشستهاند که برایشان ارزشمند است. قلعهنویی به هدف دیرینه خود رسید اما میداند که موقعیتش آنقدر محکم نیست که بخواهد به کسی چالش بکشد.
بنابراین، او باید در سکوت و آرامش کار خود را پیش برد و با تیم ملی در جام ملتها نتایج قابل قبولی کسب کند تا بتواند جایگاهش را تا جام جهانی 2026 تثبیت کند.
کیروش نیز باید قدردان نیمکت قطر باشد. کشوری پرهیاهو و براق که هیچ خط قرمزی در صرف هزینه برای توسعه فوتبالش ندارد و خود میزبان جام ملتها خواهد بود، پس از جام جهانی، این جایگاه جذاب را به فردی سپرده است که هیچگاه تصور نمیکرد پس از تجربیات نه چندان موفقش در کلمبیا و مصر، چنین پیشنهادی به او ارائه شود.
این دو چهره ماندگار تاریخ فوتبال ایران، اکنون به یکدیگر احترام میگذارند. با هم دیدار میکنند و یکدیگر را میستایند.
کیروش به قلعهنویی میگوید که به حضور او بر روی نیمکت تیم ملی افتخار میکند و قلعهنویی هم از زحمات کیروش برای فوتبال ایران تشکر میکند.
بهراستی که در پس این رفتارهای دیپلماتیک، بهنظر میرسد که شعلهور بودن آتش قدیمیاین کشمکشها همچنان در سینهها محفوظ مانده و ممکن است در بازی سهشنبه شب ایران و قطر در استادیوم بینالمللی امان، دوباره نمایان شود. آن آتش کهنه ممکن است در جدالی میان پسر نازیآباد و پیرمرد موزامبیکی زبانه بکشد و فرصت تسویه حساب قدیمی را فراهم آورد. با این رمز: “بالاخره دیدی من از تو بهترم؟”
