مقدار آب شرب مورد نیاز هر فرد در دوره ۲۴ ساعته در تهران به طور میانگین ۱۳۰ لیتر برآورد شده است. اما در واقعیت، مصرف فعلی به مراتب بیشتر از الگو و به حدود ۲۱۰ لیتر رسیده است، که این موضوع نیاز به توجه جدی به مدیریت مصرف آب را نمایان می‌کند.
فیروز قاسم زاده – سخنگوی صنعت آب، در مصاحبه‌ای با ایسنا، اعلام کرد که تأمین منابع آب در سطح کشور از طریق سیستم‌های مختلفی همچون سدها، ایستگاه‌های پمپاژ، چاه‌ها، چشمه‌ها، قنات‌ها و نهارها انجام می‌گیرد. بنا به آمارهای جمع‌آوری‌شده در مرحله دوم منابع و مصارف آب، تقریباً ۴۵ درصد از منابع آب سطحی و ۵۵ درصد از آب‌های زیرزمینی تأمین می‌شود. در زمینه مصرف آب شرب نیز، نسبت آب‌های سطحی و زیرزمینی تقریباً به همین شکل است.
وی با اشاره به کاهش ورودی به مخازن سدهای کشور در سال‌های اخیر، خاطرنشان کرد که درصد پرشدگی سدهای مختلف متفاوت بوده و برخی از سدها در حال حاضر دارای حجم بسیار پایین و برخی دیگر در وضعیت تقریباً پر هستند. این وضعیت موجب شده که مدیریت منابع و مصارف سدها در حوضه‌های آبریز کشور به دقت تنظیم و بررسی گردد. در سدهایی مانند کرخه، زاینده‌رود و سدهای استان تهران که ذخایر آب مناسبی ندارند، تأمین آب همواره با اولویت تأمین شرب و تضمین عدم کمبود آب در ماه‌های آینده دنبال می‌شود.
سخنگوی صنعت آب تأکید کرد که توجه به مدیریت مصرف آب، یک عامل کلیدی در پایش منابع آبی محسوب می‌شود و باید به این نکته به طور ویژه پرداخته شود.
قاسم‌زاده به پیامدهای افت سطح آب‌های زیرزمینی اشاره کرده و گفت: خشک شدن رودخانه‌ها و تالاب‌ها، نابودی پوشش گیاهی، افزایش غبار و گرد و خاک، فرونشست زمین، ایجاد فروچاله‌ها و شکاف‌های عمیق در دشت‌ها، و شور شدن آب زیرزمینی از آثار جدی ناشی از کاهش سطح آب‌های زیرزمینی است.
وی در مورد اقداماتی که در چارچوب طرح احیا و تعادل بخشی منابع آب زیرزمینی انجام شده، تأکید کرد که اقداماتی از قبیل انسداد چاه‌های غیرمجاز، تجهیز چاه‌ها به ابزار اندازه‌گیری، جلوگیری از برداشت اضافی از چاه‌های مجاز، و اجرای پروژه‌های تغذیه مصنوعی و فرهنگ‌سازی صورت گرفته، اما این اقدامات به اندازه کافی مؤثر نبوده و مشکلی جدی در تحقق اهداف طرح به وجود آورده است.
سخنگوی صنعت آب مدیریت صحیح مصرف آب را، به بیان دیگر، بهینه‌سازی مصرف آب در بخش‌های مختلف را یک ضرورت اساسی برای رسیدن به اهداف مدیریت منابع آبی دانسته و آن را به‌عنوان مهم‌ترین فاکتور در احیا و تعادل بخشی آبخوان‌ها معرفی کرد، که می‌تواند با مشارکت تمامی ذی‌نفعان و ذی‌مدخلان به دست آید.