سیب میوه ای سرشار از مواد مغذی و با خواص بسیار است و به علت تنوع ژنتیکی و قابلیت سازگاری، آسان تر می توان آن را پرورش داد. افزون بر این، خاصیت های آنتی اکسیدانی سیب به حمایت در برابر آسیب های اکسیداتیو کمک می کند که ممکن است منجر به بروز بیماری های مختلف شود.
با این حال، در این میوه مغذی هسته های سیاه و تلخی به چشم می خورند که برخلاف طعم شیرین خود سیب، امیگدالین را در بر دارند. این ترکیب، ماده ای است که در صورت تماس با آنزیم های گوارشی انسان، سیانید را آزاد می کند. در صورتی که به طور تصادفی چند دانه از آن را مصرف کنید، احتمال بروز مسمومیت شدید بسیار نادر است.
سیانید یک ماده شیمیایی است که به عنوان یکی از خطرناک ترین سموم شناخته می شود. بسیاری از ترکیباتی که دارای سیانید هستند، به نام سیانو گلیکوساید ها در طبیعت به وفور پیدا می شوند و عمدتاً در دانه های میوه ها موجودند. امیگدالین نیز یکی از همین ترکیبات شیمیایی به شمار می آید. در صورتی که دانه های سیب شکسته یا له شوند، امیگدالین به هیدروژن سیانید تبدیل می شود.
هیدروژن سیانید ماده سمی است که قادر است مانع از استفاده مؤثر اکسیژن در بدن شود و در دوزهای بالا، می تواند در عرض چند دقیقه منجر به مرگ شود.
بر اساس گزارش های مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها، میزان ۰.۲ گرم تا ۱.۶ گرم سیانید در یک دوز خوراکی برای یک مرد با وزن ۷۰ کیلوگرم می تواند کافی باشد تا مسمومیت شدید و حتی مرگ ناگهانی به وجود آورد.
استفاده از دانه های یک سیب تنها مقادیر ناچیزی از سیانید را آزاد می کند که معمولاً ضرر خاصی برای انسان ندارد. اما برای اینکه یک فرد با سم سیانید مسموم شود، لازم است به ازای هر کیلوگرم وزن بدنش، ۱ میلی گرم سیانید مصرف کند.
به طور معمول، یک سیب دارای حدود پنج هسته است، اما این میزان بسته به سلامت گیاه ممکن است متفاوت باشد. در واقع، با بلعیدن حدود ۲۰۰ دانه سیب، به دوز کشنده ای دست پیدا کرده اید و مصرف چند دانه سیب به هیچ عنوان شما را در معرض خطر جدی از هیدروژن سیانید قرار نخواهد داد. به همین دلیل، دانه های سیب معمولاً دارای یک پوشش محافظ هستند که مقاومت زیادی در برابر فرایند هضم دارند.
گروه های خاصی از جمله کودکان، زنان باردار، افرادی که دارای سیستم ایمنی ضعیف هستند، مبتلایان به سرطان و سالمندان باید از مصرف هسته های سیب خودداری کنند.
اگر تا به حال چند دانه سیب را خورده اید، ممکن است متوجه شده باشید که معمولاً بدون آسیب خاصی از بدن عبور می کنند. سیانید تنها در صورتی آزاد می شود که هسته ها شکسته یا جویده شوند؛ بنابراین بلعیدن چند هسته از سیب تأثیر چندانی را به همراه نخواهد داشت.
ترکیب آمیگدالین به مقدار زیادی در دانه های سایر میوه ها مانند سیب، بادام، زردآلو، هلو و گیلاس یافت می شود و در صورت مصرف و جویدن هسته های این میوه ها، آمیگدالین، که خود ضرری ندارد، به هیدروژن سیانید تبدیل می شود؛ زیرا می تواند به قلب و مغز آسیب رسانده و حتی منجر به کما و مرگ گردد.
نشانه های مسمومیت ناشی از سیانید به سرعت بروز می کند. این علائم شامل تنگی نفس و سردرگمی هستند که هر دو می توانند به فقدان آگاهی و هوشیاری منجر شوند.
مقادیر اندک سیانید ممکن است منجر به بروز نشانه های خفیفی مثل سردرد، تهوع، استفراغ، گرفتگی عضلات شکم، سرگیجه، ضعف و گیجی شود.
مقدار دقیق سیانید لازم برای ایجاد حالت بیماری به وزن بدن بستگی دارد و کودکان در این زمینه در معرض خطر بیشتری قرار دارند.