پایداریچی‌های ایرانی و پایداریچی‌های اسرائیلی/ یادداشت محمد مهاجری با استفاده از تمثیلی از یک داستان خراسانی

بر اساس گزارشی از خبرگزاری خبرآنلاین، محمد مهاجری در نوشتاری که در کانال تلگرامی خود منتشر کرده، به برخی موضوعات اقتصادی پرداخته است:

گاه بعضی از مقامات کشور اقدام به انتشار گزارش‌هایی درباره وضعیت اقتصادی کشور می‌کنند که در آن‌ها به مشکلات و تنگناهایی اشاره می‌شود. این گونه اخبار به طور طبیعی در رسانه‌های خارجی، چه به‌دقت و چه به‌طور گزینشی و سانسور شده، منتشر می‌گردد.

اخیراً چنین مسائلی توسط سردمداران قوای مجریه و مقننه و تعدادی از مسئولان دولتی، از جمله وزیر اقتصاد و رئیس بانک مرکزی، مطرح شده است. در برخی از این گزارش‌ها به آمار صادرات نفت، نرخ تورم، میزان نقدینگی، و کمبود بنزین و… اشاره شده است.

به محض بروز چنین موضوعاتی، رسانه‌ها و چهره‌های وابسته به جناح “پایداری” دست به کار می‌شوند و به فریاد و فغان درمی‌آورند که ای مردم! این‌ها در حال افشای اطلاعات حساس کشور هستند و سیگنال ضعف را منتقل می‌کنند.

در دنیا امروز، به دلایل گوناگون، نمی‌توان بسیاری از اطلاعات را در زمینه‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و حتی نظامی مخفی نگه داشت. در جنگ اخیر، شاهد بودیم که آمریکا نتوانست برخی ناکامی‌ها و ضعف‌های خود در حوزه نظامی را پنهان کند؛ نه‌تنها رسانه‌های متخصص بلکه مقامات این کشور نیز در این مورد اعتراف کردند. به‌علاوه، امروز رئیس ستاد کل ارتش رژیم صهیونیستی با اذعان به خالی‌شدن خزانه مالی این ارتش اعلام کرد که منابع مربوط به آن به پایان رسیده و وضعیت مالی کنونی بر آمادگی نیروها و توانایی آن‌ها برای انجام مأموریت‌ها تأثیر گذاشته است. (هنوز خبری در مورد واکنش پایداریچی‌ها به این اعتراف فرمانده ارتش اسرائیل به بیرون درز نکرده!)

رئیس‌جمهور، رئیس مجلس و دیگر مسئولان به مسائلی اشاره کردند که به‌راحتی برای تمام دنیا قابل دسترسی است. به عنوان مثال، فروش نفت، میزان آن و قیمتش موضوعی نیست که بتوان آن را محرمانه نگه داشت.

آیا این مسئولان بخشی از اطلاعات محرمانه در زمینه تسلیحات را افشا کرده‌اند که عده‌ای تا این حد عصبانی شده‌اند؟

داستانی مشهور از خراسان وجود دارد که خیلی‌ها با آن آشنا هستند. داستان این است که مردی به پسرش گفت وقتی به خواستگاری می‌رویم و زنگ آیفون را می‌زنیم و از پشت در پرسیدند “کیه؟” تو نگو مُیُم، بلکه بگو مَنَم. (مردم آن ناحیه به “مَنَم” می‌گویند “مُیُم”). پسر به‌مدت کمی فکر کرد و در پاسخ گفت: خب وقتی در باز می‌شود که می‌فهمند “مُیُم”! این حکایت به ما نیز تعلق دارد. هنگامی‌که رقبای ما متوجه می‌شوند در زمینه اقتصادی کجاییم، چه دلیلی دارد که بخواهیم با پنهانکاری خود را به مسخره بیندازیم؟

ضمن این که این جماعت پایداریچی به حدی پرحرف هستند که خودشان اطلاعات محرمانه‌ای را که در جلسات خصوصی بیان می‌شود، از تریبون‌ها فاش می‌کنند. به عبارتی، خود را در دوربین می‌بینند، اما غفلت دارند از این که در چشم خودشان چیست.

۳۱۳۱