آنچه که در ورزشگاه یزد و در حین دیدار تیمهای تراکتور و چادرملو مشاهده شد، و همچنین وقایع مرتبط با بازی استقلال و فولاد، فراتر از نتایج بهدستآمده، بهصورت واضحی نشاندهنده این واقعیت است که با افزایش سالهای برگزاری لیگ، مشکلات فرهنگی در حوزه تماشاچیان نیز بهطور فزایندهای بیشتر میشود.
بروز فحاشی از سوی تماشاگران در استادیومها – به ویژه در فوتبال – تنها ناشی از یک عامل نیست. ترکیب فشارهای روانی، هویت فردی و گروهی، وضعیت کنونی مسابقه، احساس نابرابری، فرهنگ هواداری، فقدان کنترل اجتماعی و… به همراه مشکلات اجتماعی، اقتصادی، احساس قربانی بودن، قلدری و تبعیضهای خارجی، همگی میتوانند به افزایش خشم و پرخاشگری تماشاچیان بیانجامند.
نمیتوان علت فحاشی را تنها به خشم ناشی از تصمیمات داور یا عملکرد بازیکنان حریف تقلیل داد؛ زیرا میدان مسابقه خود به نوعی محلی برای تخلیه فشارهاست و بسیاری به ورزشگاهها مراجعه میکنند در حالی که آماده رفتارهای غیرقانونی هستند. اگر به این موارد، رفتارهای قبلی بازیکنان و خاطراتی که از آنها وجود دارد، نیز افزوده شود، مشخص میشود که فضایی که ورزشگاه ایجاد میکند به فرد القاء میکند که الفاظ توهینآمیز کاملاً طبیعی است و همه به راحتی چنین رفتارهایی را انجام میدهند!
برای بسیاری از هواداران، فوتبال جزء جداییناپذیر از هویت اجتماعی آنها محسوب میشود. مرز بین رقیب و خودی جلوهگر دوگانگی است که امروز در جامعه ما مشهود است. با در نظر گرفتن تمام این موارد، روشن میشود که همان حرکتی که شجاع خلیلزاده دو فصل پیش در همین ورزشگاه یزد انجام داد، در واقع بذر این نوع فحاشیهای امروز را کشت.
در آن شب، رامین رضاییان با محبوبیتش در میان هواداران استقلال، به نوعی بستر لازم را برای چنین واکنشهایی فراهم کرد. البته تنها بخشی از دلایل فحاشی به این رفتار مربوط میشود و بخش اصلی آن به فقر کارهای فرهنگی باشگاهها و فدراسیون فوتبال برمیگردد که بهطور کلی فعالیت مؤثری در این زمینه انجام نمیدهند.
مسعود تلاشان-باشگاه خبرنگاران آزاد
همراهان گرامی دستبهقلم خبرورزشی میتوانید با کلیک روی این لینک برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشتهای خود اقدام نمایید.