فیلم سینمایی «پول و پارتی» که به تازگی به نمایش درآمده است، در حرکتی شگفتانگیز سعی دارد به تقلید از آثار موفق سینمای بالیوود (هند) بپردازد.
صفحه اینستاگرام این فیلم در نقد آن مینویسد: سعید سهیلی به خوبی با موقعیتش آشناست! داستان از میانههای دهه هشتاد آغاز میشود، زمانی که فیلم پیچیده و متفاوت «چهارانگشتی» به کارگردانی خودش روی پرده سینماها رفت، اما به دلیل شرایط حاکم بر گیشه، شکست سنگینی نصیب او شد. او میبایست هر چه زودتر ضرر مالی خود را جبران کند و در عین حال، نمیتوانست نسبت به جایگاهش در دنیای فیلمسازی بیتفاوت باشد. بدین ترتیب، او بهصورت کنایهآمیز بعد از «چهارانگشتی»، فیلم «چارچنگولی» را ساخت و به طرز شگفتانگیزی توانست به یکی از پیروزیهای گیشه تبدیل شود.
«پول و پارتی» در این مسیر بهعنوان یک اوج محسوب میشود. شاید در گذشته، گروه بهصورت غیر مستقیم به فرمولهای فیلمسازی هندی روی میآوردند تا فروش بیشتری داشته باشند، اما به جرأت میتوان گفت که هیچکدام از کارگردانان در دهههای اخیر بهوضوح به دنبال ساخت «فیلم هندی» نبودهاند!
سهیلی در ساختار داستان «پول و پارتی» به بهرهبرداری کامل از کلیشههای مرتبط با خانوادههای نیازمند و آرزوهای پولدار شدن پرداخته و سپس عشق ناگهانی، ولطیفی افلاطونی را نیز به آن افزوده و در نهایت با استفاده از تکنیکهایی نظیر کلوزآپهای شدید بر چهره کاراکترها و حرکات اغراقآمیز دوربین برای انتقال احساسات شخصیتها، بهنوعی قواعد فیلمسازی هندی را دقیقاً یکی پس از دیگری به ثبت رسانده است!
او حتی در راستای اثبات عشق و برگزاری مجالس رقص نیز از هیچ تلاشی دریغ نکرده است. البته باید به این نکته توجه داشت که برای رقص دو نفره، او به ترکیب داریوش فرهنگ و ساعد سهیلی اکتفا کرده و به سراغ نیوشا ضیغمی نرفته است. حال غذا آماده است؛ بفرمایید فیلم هندی! بنابراین، انتظار چندانی از منطق داستانی وجود ندارد؟