«آثار شعری پوران کاوه» مورد بررسی قرار می‌گیرد

این نشست در روز جمعه دهم آذرماه، از ساعت ۱۶ در کافه تاریخ واقع در خیابان وصال شیرازی، نزدیک به بلوار کشاورز، بالاتر از خیابان ایتالیا، بن‌بست مریم، دایر خواهد شد.

در این جمع، هرمز علی‌پور، کامیار عابدی، ناهید کبیری و احمد بیرانوند به نقد و بررسی نسخه دوم مجموعه «گزینه اشعار پوران کاوه» خواهند پرداخت.

پوران کاوه، شاعر، نقاش و مترجم، به تازگی از انتشار چاپ دوم آثارش خبر داده است که شامل گزیده اشعار ۱۳ مجموعه شعر اوست. این آثار برای نخستین‌بار در پاییز ۱۳۹۹ از سوی نشر مروارید منتشر شده و در پاییز ۱۴۰۲ به ویراست و چاپ دوم رسیده است. در نسخه جدید، ۳۷ شعر از دو مجموعه شعر تازه این شاعر، یعنی «کلاویه‌های خاموش» و «بوی قهوه از دهان پنجره»  به مجموعه اضافه شده است.

علاوه بر این، تا کنون چهار ترجمه نیز از او در دست انتشار قرار گرفته است. او همچنین داور شعر در شش دوره جشنواره شعر «لیراو» و مسئول صفحه شعر هفته‌نامه ادبی «آوای پَراو» بوده است. کاوه در همایش کشورهای کُره و هند نیز سخنرانی و ارائه مقاله داشته است.

گزینه اشعار «پوران کاوه» شامل ۲۴۱ صفحه و با قیمت ۲۲۰ هزار تومان توسط انتشارات مروارید به چاپ رسیده است.

در مقدمه احمد پوری بر این اثر می‌خوانیم: پوران کاوه از دهه هفتاد شمسی، حضوری فعال و مستمر در زمینه ادبیات و هنر داشته است. او شاعر و نقاش است و در ترجمه نیز دستی توانا دارد. با این حال، به نظر می‌رسد که دغدغه اصلی او در هنر، شعر بوده و در طول این سه دهه چندین دفتر شعر را به انتشار رسانده است.

با اینکه او به شعر کلاسیک توجه ویژه‌ای دارد و اشعاری در قالب غزل و رباعی منتشر کرده است، اما محوریت اصلی شعر او در نوع آزاد و به تعبیر متداول، شعر سپید است.

او از نخستین آثار تعبیری خود، نشان داده است که محتوا و چگونگی بیان، بر روی شکل و ظاهرسازی غلبه دارد. هرچند گاهی وسوسه‌های سرودن شعر به‌اصطلاح زبانی به سراغش آمده است که در این اشعار نیز موفقیت‌آمیز بوده است:

 رویاهایم تا شده‌اند

 چیزی در جمجمه‌ام

به ارتفاع الفبای عشقی رنده‌شده بوسه می‌زند…

 اما این وسوسه موقتی است و توجه به مضامین انسانی و بیان آن‌ها به زبان ساده‌ و گفتاری همچنان از ارجحیت بیشتری در اشعار او برخوردار است. پوران کاوه از همان نخستین دفتر شعری خود، به بیانی ساده و به دور از پیچیدگی‌های غیرقابل درکی متعهد بوده است.

 شعرهای پوران کاوه لبریز از امید، زیبایی و آرامش است. او حتی در تلخ‌ترین لحظات، روشن‌ترین تصاویر را ارائه می‌دهد تا مانع از آن شود که تیرگی، امید را در خود محو کند:

صدایی از خیابان بلندم می‌کند

کمی خزه برمی‌دارم از قاب پنجره

کمی خورشید از لای شاخه‌های گیلاس

با رؤیایی جفتک‌انداز

به عادتِ آوازهای زخمی

باز می‌کنم دریچه مخفی درون را…

شعر بی‌ادعای پوران کاوه را می‌توان با کمال آرامش و نازک خیالی خواند و در آن آسود.