گلاره ناظمی، داور برجسته فوتسال ایران، تصمیم به پایان دوران قضاوت خود گرفته است؛ تصمیمی شگرف که نتیجه سالها تلاش، تجربه، و دست و پنجه نرم کردن با چالشها و در نهایت تحقق آرزوهایی است که زمانی دور از دسترس به نظر میرسیدند.
او یکی از نامهای پرآوازه در عرصه داوری فوتسال ایران به شمار میآید و سفر حرفهای خود را از سنین جوانی آغاز کرد و پس از سالها تلاش به موفقیتهای چشمگیری از جمله قضاوت در فینال الملی المپیک جوانان و حضور در لیگهای معتبر بینالمللی رسید. اکنون، بعد از ۲۵ سال فعالیت در عرصه قضاوت، ناظمی به این نتیجه رسیده است که به دوران فعالیت خود خاتمه دهد؛ تصمیمی که پشت آن سالها سختی و زحمت نهفته است و آرزوهایی قرار دارد که شاید در آغاز راه به هیچ وجه قابل تصور نبودند.
در گفتوگویی صمیمانه با روزنامه فدراسیون فوتبال، گلاره ناظمی به بررسی آغاز مسیرش، چالشهای دشوار داوری، تأخیر ورود به لیست بینالمللی، تبدیل آرزوها به واقعیت و تصمیمش برای کنارهگیری از صحنه قضاوت پرداخته است.
۲۵ سال قضاوت؛ علت خداحافظی شما چیست؟
واقعیت این است که با نگاهی به ۲۵ سال گذشته، احساس میکنم مسیری بسیار طولانی را پیمودهام. من داوری را در ۱۶ سالگی آغاز کردم و در این مدت زمان، بخش اعظم زندگیام تحت تأثیر قضاوت قرار داشته است. شاید در ابتدا هیچگاه فکر نمیکردم به موفقیتهایی که اکنون دارم، دست یابم. آن زمان، تنها آرزوی من این بود که داوری کنم و پیشرفت کنم تا به بالاترین سطوح قضاوت برسم. در این راستا، لحظات و مشکلات زیادی را پشت سر گذاشتم، تلاشم را دوچندان کردم و در نهایت به بخش زیادی از آرزوهایم رسیدم. حالا احساس میکنم که زمان مناسبی برای خداحافظی با این مسیر است؛ خداحافظی با افتخار و همراه با خاطرات زیبایی که هیچگاه فراموش نخواهم کرد.
هنگامی که داوری را آغاز کردید، فکر میکردید روزی به بالاترین سطوح برسید؟
نه، به هیچ وجه. در آن زمان، وقتی ۱۶ ساله بودم، نمیتوانستم تصور کنم که روزی بتوانم در جام جهانی شرکت کنم یا قضاوت فینالی در یکی از بزرگترین مسابقات داشته باشم. همیشه آرزوی پیشرفت داشتم ولی اینکه بتوانم به سطوح بالای جهانی دست یابم، موضوعی بود که نمیتوانستم به سادگی درباره آن تصور کنم. به مرور زمان که به دنیای حرفهای پا گذاشتم، اهدافم بزرگتر و بزرگتر شدند. با گذشت هر مرحله، به خودم میگفتم که چرا نباید مرحله بعدی را تجربه کنم؟ این نگرش، مرا هرگز به قناعت در برابر موفقیتهایم راضی نکرد.
یکی از موضوعاتی که در طول مسیر حرفهایتان وجود داشت، ورود به لیست بینالمللی بود که به دلیل شرایط خاصی، تآخیر افتاد. این موضوع چگونه بر مسیرتان تأثیر گذاشت؟
این تأثیر بسیار قابل توجه بود. بیست و پنج سال پیش، ساختار کمیته داوران با وضعیت امروز بسیار متفاوت بود. آن زمان، جامعه و توجهی که به داوران خانم میشد، بسیار محدودتر از امروز بود. من با تأخیری وارد لیست بینالمللی شدم و به طور طبیعی این شرایط تأثیرات زیادی بر روی سالهای فعالیت من در بالاترین سطح بینالمللی گذاشت. گاهی به این فکر میکنم که اگر زودتر به لیست بینالمللی میپیوستم، شاید میتوانستم در مسابقات جهانی بیشتری حاضر شوم. اما با این حال، نمیخواهم به گذشته با احساس حسرت نگاه کنم. شرایط گذشته با امروز تفاوتهای زیادی دارد و من با همین شرایط تمام تلاشم را کردم تا بهترین عملکرد را داشته باشم.
در نهایت، به بخشی از آرزوهایتان دست یافتید.
بله، و این موضوع برای من از ارزش بالایی برخوردار است. در آغاز، آرزو داشتم که روزی در بزرگترین مسابقات داوری کنم. به تدریج به رقابتهای جام ملتهای اروپا، جام جهانی و جام باشگاههای جهان رسیدم و حضورم در فینال الملی المپیک جوانان یکی از نقاط عطف بسیار مهم در زندگی حرفهایام بود. قضاوت در چنین رقابتهایی برای هر داوری ارزشمند است و برای من، که از ۱۶ سالگی این مسیر را آغاز کردهام، معنای دیگری دارد. در سال ۲۰۱۹، قضاوت دیدار نیمهنهایی اسپانیا و روسیه در نخستین دوره جام ملتهای فوتسال زنان اروپا نیز یک اتفاق مهم در کارنامهام محسوب میشود.
کدام مسابقه بیشتر برای شما خاطرهانگیز است؟
واقعاً انتخاب یک مسابقه خاص دشوار است. هر بازی بزرگ تجربهای نو و خاص به من هدیه کرده است. فینال الملی المپیک جوانان، جام ملتهای اروپا، جام باشگاههای جهان و جام جهانی هر یک به نوعی خاطره خاص خود را دارند، اما مهمترین نکتهای که در مورد هر مسابقه برای من اهمیت دارد، احساسی است که قبل و بعد از مسابقه تجربه میکنم. وقتی وارد زمین میشوید، دیگر گذشته و سوابق شما اهمیتی نخواهد داشت. آنچه مهم است، اتخاذ بهترین تصمیم در همان لحظه است، و این در داوری بسیار حائز اهمیت است.
حضور در مسابقات مردان نیز یکی از نقطههای عطف مهم در کارنامه شما بود.
دقیقاً. وقتی شما در زمین حاضر میشوید، جنسیت شما نباید مطرح باشد. شما یک داور هستید و باید تصمیمات درست بگیرید. این نگرش همیشه برای من کلیدی بوده است.
فکر میکنید بزرگترین دستاوردتان در این ۲۵ سال چه بوده است؟
اگر بخواهم تنها یک نکته را برجسته کنم، میگویم مهمترین دستاورد من این است که هرگز دست از تلاش برنداشتم. ممکن است شرایط همیشه مطلوب نباشد، فرصتها دیر برسند و دیگران سریعتر از ما به هدف دست پیدا کنند، اما اگر به خود اعتماد داشته باشید، باید ادامه دهید. بنابراین، مهمترین دستاورد من این است که به خودم نشان دادهام میتوانم بر موانع غلبه کنم.
در این مسیر، آیا شکست نیز داشتید؟
به طور حتم. هیچ مسیر حرفهای بدون شکست نیست. داوری به دلیل ذاتش، حوزهای است که در آن باید همیشه پذیرای اشتباه باشید و نهایتاً به اصلاح آن بپردازید. برخی اوقات، تصمیمات شما صحیح است و گاهی ممکن است در اشتباه باشید. نکته حائز اهمیت این است که از هر تجربهای درس بگیرید. من هم اشتباهاتی داشتم و دردناکیهایی را تجربه کردم، اما هرگز اجازه ندادم یک واقعه منفی مسیر حرفهایام را مشخص کند.
سختترین بخش داوری برای شما چه بود؟
به نظر من، حفظ آمادگی در طول این سالهای طولانی یکی از دشوارترین بخشها بود. داوری فقط به سوت زدن در یک مسابقه خلاصه نمیشود. شما باید همواره از نظر جسمانی، روحی و ذهنی آماده باشید. همچنین باید قوانین را به روز نگه دارید و شرایط مسابقات را بشناسید تا بتوانید در کسری از ثانیه تصمیمات صحیحی اتخاذ کنید. طبیعی است که وقتی ۲۰ یا ۲۵ سال از عمرتان را در این حوزه صرف میکنید، احساس خستگی نیز ملموس باشد.
حال که تصمیم به خداحافظی گرفتهاید، احساس شما چیست؟
احساسی دشوار و عمیق است. از یک سو خوشحالم که موفق به کنار رفتن با کارنامهای شایسته و پر از آرزوهای محقق شدهام شدم، اما از سوی دیگر، داوری بخش عمدهای از زندگیام بوده و پایان آن به سادگی ممکن نیست. با این حال، بر این باورم که هر مسیری یک نقطه اتمام دارد و باید بدانیم چه زمانی باید تصمیم درست را بگیریم. نمیخواهم با حسرت خداحافظی کنم؛ بلکه میخواهم با رضایت خاطر وداع کنم.
آیا از چیزی در این مسیر احساس ناراحتی و حسرت دارید؟
اگر بخواهم صادقانه پاسخ دهم، شاید تنها حسرت من این باشد که فرصتهای بینالمللی سریعتر در اختیار من قرار نگرفت. اگر بلافاصله از ۱۶ سالگی که آغاز به کار کردم، به لیست بینالمللی آمده بودم، شاید امروز فرصتهای بیشتری برای تجربه رقابتهای جهانی در اختیار میداشتم، اما نمیتوانم این حسرت را به ناراحتی تبدیل کنم؛ زیرا آنچه به دست آوردم نتیجه سالها کوشش و تلاش است.
پس از خداحافظی چه خواهید کرد؟ آیا از دنیای داوری دور خواهید شد؟
خیر، فکر نمیکنم بتوانم به طور کامل از داوری فاصله بگیرم. داوری چیزی نیست که بتوانید پس از ۲۵ سال به یکباره فراموش کنید. من تجربیات و دانشی دارم که تمایل دارم آن را با نسل بعدی به اشتراک بگذارم. اگر بتوانم به داوران جوان کمک کنم و تجربیات خودم را به آنها منتقل کنم تا راهشان کوتاهتر شود، این برای من بسیار ارزشمند خواهد بود.
اگر بخواهید یک توصیه به داوران جوان داشته باشید، چه میگویید؟
در وهله اول، به آنها توصیه میکنم صبوری کنند. در دنیای ورزش حرفهای، گاهی فکر میکنیم به سرعت باید به نتیجه برسیم، اما دستیابی به موفقیت زمان برده و نیاز درک عمیق دارد. دوم نکته بسیار مهم این است که خودشان را باور کنند. اگر آنها به خود هیچ اعتمادی نداشته باشند، نمیتوانند انتظار داشته باشند که دیگران به آنها اعتماد کنند و در نهایت باید برای رسیدن به اهداف خود تلاش کنند. ممکن است راه طولانی باشد و فرصتها دیر به سراغشان بیایند، اما نباید از هدفشان غافل شوند.
اگر به ۱۶ سالگی برگردید، باز هم به داوری فکر میکنید؟
بدون شک. اگر بخواهم به عقب برگردم، مسیر پیشین را دوباره انتخاب میکنم. با تمام سختیها، فشارها، انتظارها، شکستها و حتی حسرتهایی که بوده است، داوری به من دروس بزرگی آموخت. به من یاد داد که مسئولیت تصمیماتم را بپذیرم و هنگام مواجهه با چالشها آرامش را حفظ کنم و برای دستیابی به اهدافم تلاش کنم.
دلیل تصمیمتان به خداحافظی در این مقطع زمانی چیست؟
به گمانم یکی از اصلیترین دلایلی که اکنون تصمیم به کنارهگیری گرفتم، تجربه ۲۵ سالهام است. خوشبختانه شرایط برای دختران و زنان هم اکنون بسیار بهبود یافته و آنان میتوانند سریعتر به آرزوهای خود برسند. همواره به این فکر کردهام که به عنوان یک عضو کوچک از جامعه داوری، چگونه میتوانم تأثیرگذار باشم. شاید خداحافظی من باعث شود فرصتی برای داوران جوانتر فراهم شود که آرزوی حضور در لیست بینالمللی را دارند. اختیاری که برای من به تأخیر افتاد میتواند برای نسل جدید زودتر محقق گردد.
اگر کنارهگیری من به این منجر شود که یک داور جوان فرصت بیشتری بیابد و زودتر به مسیر بینالمللی قدم بگذارد، قطعاً این تصمیم برای من باارزش خواهد بود. مطمئناً از جامعه داوری جدا نخواهم شد و در کنار داوران خواهم ماند و هر چه در توان دارم برای کمک به جوانان انجام میدهم. دوست دارم تجارب ۲۵ سالهام را به آنها منتقل کنم تا مسیر آنها طولانیتر نشود. آرزو دارم نسل جدید داوری را در اوج موفقیت ببینم و بر ایشان تکیه کنم. زیباترین لحظه برای من این خواهد بود که یک روز یکی از داوران جوان در یک مسابقه بزرگ بینالمللی قضاوت کند و من از دور زمین با افتخار موفقیتهای او را تماشا کنم. این جوانمرگی داوری نیست؛ بلکه بیشتر تغییر موقعیت من است. سرانجام آنجا که در زمین برای داوری تلاش میکردم، اکنون میخواهم از بیرون زمین برای رشد داوران جوان کوشش کنم.
و در پایان چه پیامی دارید؟
در ۲۵ سال گذشته، سعی کردم به باورهایم که از همان روزهای نخست داشتم، وفادار بمانم. شاید تمام چیزهایی که در ذهن داشتم درست پیش نرفت، اما اکنون که به گذشته نگاه میکنم، میبینم که بخش وسیعی از آرزوهایم به حقیقت پیوسته است. اگر از ۱۶ سالگی شروع کردم، به مسیری بسیار طولانی پرداختهام تا به جایگاهی برسم که بتوانم در بالاترین سطح موفق به قضاوت شوم. برای من خداحافظی پایان یک مسیر نیست؛ بلکه آغاز یک فصل جدید است. فصلی که امیدوارم تجارب و تواناییهایم را با دختران و پسران جوانی که امروز در ابتدای همان مسیری هستند که من ۲۵ سال پیش شروع کردم، به اشتراک بگذارم. اگر یک نفر از نسل جدید توانسته باشد با تکیه بر تجربیات من زودتر به آرزوهایش برسد، یکی از بهترین فرصتهای پس از روانهسازی خواهد بود. با افتخار از دنیای داوری خداحافظی میکنم؛ نه به این دلیل که دیگر رویایی ندارم، بلکه به این خاطر که موفق به تحقق بخش مهمی از آرزوهایم که زمانی دور از دسترس مینمود، شدهام.
بیشتر بخوانید: گلاره ناظمی از دنیای داوری خداحافظی کرد