پس از فعال شدن، ChatGPT میتواند از رویدادهای ورودی هنگام استفاده از دستگاه، مانند کلیک ماوس، تایپ کردن، میانبرهای صفحهکلید و جابهجایی میان برنامههای مختلف، استفاده کند.
بهجای آنکه این فعالیتها بهصورت دادههای جداگانه و غیرقابل بازیابی باقی بمانند، سیستم آنها را به حافظه و یک جدول زمانی تبدیل میکند که امکان استفاده از آنها در مکالمات بعدی وجود دارد.
برای مثال، کاربر میتواند از ChatGPT درباره فعالیتهایی که در یک بازه زمانی مشخص انجام داده است سؤال کند یا از آن بخواهد در تکمیل کاری که پیشتر آغاز کرده، کمک کند؛ بدون اینکه لازم باشد تمام جزئیات را دوباره توضیح دهد.
ChatGPT از صفحهنمایش عکس نمیگیرد و صدا را ضبط نمیکند
اگرچه توضیحات مربوط به این قابلیت ممکن است این تصور را ایجاد کند که ChatGPT صفحهنمایش کاربر را «نظارت» میکند، اما از نظر فنی، سازوکار آن متفاوت است.
طبق مستندات OpenAI، قابلیت Computer History برای فعالیت خود به گرفتن اسکرینشات یا ضبط ویدئو از محتوای نمایشگر متکی نیست. این قابلیت همچنین میکروفون یا صدای سیستم را ضبط نمیکند و فعالیتهای مربوط به مرور خصوصی را نیز شامل نمیشود.
این موضوع، قابلیت جدید ChatGPT را از ویژگی Recall مایکروسافت متمایز میکند؛ قابلیتی که برای کمک به کاربران در یادآوری فعالیتهای انجامشده روی دستگاه، به گرفتن اسکرینشاتهای دورهای متکی است.
با این حال، نبود اسکرینشات به معنای جمعآوری حجم کمی از اطلاعات نیست. دادههایی مانند ضربههای کلید، کلیکها و جابهجایی میان برنامهها میتوانند اطلاعات قابلتوجهی درباره ماهیت فعالیتهای کاربر و عادتهای دیجیتالی او آشکار کنند.
مشکل امنیتی کجاست؟
OpenAI اعلام کرده است که فایلهای مربوط به رویدادها بهطور موقت روی دستگاه کاربر ذخیره میشوند و حداکثر پس از ۴۸ ساعت حذف خواهند شد. در این مدت، دادهها برای پردازش فعالیتهای کاربر و تبدیل آنها به «خاطراتی» که ChatGPT بتواند از آنها استفاده کند، به کار گرفته میشوند.
این شرکت همچنین میگوید پس از پردازش، فایلهای رویداد را نگه نمیدارد؛ مگر آنکه از نظر قانونی ملزم به حفظ آنها باشد. همچنین این دادهها برای آموزش مدلهای هوش مصنوعی استفاده نمیشوند.
با وجود این، برخی از فایلهای حافظه ایجادشده در مک رمزگذاری نشدهاند؛ موضوعی که نگرانی کارشناسان امنیت سایبری را به دنبال داشته است. به گفته این کارشناسان، بدافزارهای موجود روی دستگاه میتوانند برای دسترسی به این اطلاعات تلاش کنند.
در چنین شرایطی، دادههای جمعآوریشده توسط این سیستم در صورت هک شدن رایانه میتوانند به هدفی اضافی برای مهاجمان تبدیل شوند.
ChatGPT از فعالیت کاربر چه میداند؟
بسته به نوع دادههایی که این قابلیت ثبت میکند، ChatGPT میتواند تصویر دقیقتری از نحوه استفاده فرد از دستگاه خود به دست آورد؛ از جمله برنامههایی که کاربر میان آنها جابهجا میشود، وبسایتهایی که از آنها استفاده میکند، اسنادی که روی آنها کار میکند و وظایفی که انجام میدهد.
این اطلاعات میتواند از نظر افزایش بهرهوری بسیار کاربردی باشد؛ زیرا دستیار هوش مصنوعی بهجای آنکه منتظر بماند کاربر تمام مراحل کار را توضیح دهد، میتواند زمینه فعالیت او را بهتر درک کند.
در مقابل، گزارش فعالیتهای دیجیتال کاربر نیز به بخشی از دادههایی تبدیل میشود که باید از آنها محافظت شود.
به گزارش روزنامه بریتانیایی «مترو»، کارشناسان امنیتی معتقدند بزرگترین خطر لزوماً هک مستقیم ChatGPT نیست، بلکه امکان دسترسی بدافزار به دستگاه کاربر و سوءاستفاده از اطلاعات باقیمانده از این قابلیت است.
در صورت دسترسی افراد مهاجم به این دادهها، اطلاعات مذکور میتواند در حملات فیشینگ و مهندسی اجتماعی، سرقت اطلاعات ورود و هویت و حتی جاسوسی از شرکتها مورد استفاده قرار گیرد.
کاربر همچنان کنترل این قابلیت را در اختیار دارد
OpenAI برای کاهش این خطرات، ابزارهایی را در اختیار کاربران قرار داده است تا کنترل بیشتری بر نحوه عملکرد این قابلیت داشته باشند.
کاربر میتواند مشخص کند کدام برنامهها و وبسایتها اجازه مشارکت در گزارش فعالیت را داشته باشند، جمعآوری فعالیتها را متوقف کند، موارد ذخیرهشده را مشاهده کند و دادههایی را که تمایلی به نگهداری آنها ندارد، حذف کند.
این قابلیت همچنین تنها پس از فعالسازی توسط کاربر شروع به کار میکند؛ بنابراین تصمیمگیری درباره استفاده از آن بر عهده خود کاربر است.
در نتیجه، افرادی که نمیخواهند ChatGPT دسترسی گستردهتری به فعالیتهای روزمره آنها روی دستگاه داشته باشد، میتوانند این قابلیت را غیرفعال کنند یا منابع مشخصی را از فرایند ثبت فعالیت مستثنی کنند.
از «دستیار» تا «ناظر بر زمینه کار»
قابلیت Computer History نشانهای از روند گستردهتری در تکامل دستیارهای هوش مصنوعی است؛ حرکت از دستیارانی که منتظر پرسش کاربر میمانند، به سمت دستیارانی که تلاش میکنند بفهمند کاربر در حال انجام چه کاری است.
در چنین شرایطی، بهجای آنکه کاربر به ChatGPT بگوید «فایلی که روی آن کار میکردم کجاست؟»، این دستیار میتواند با تکیه بر فعالیتهای انجامشده روی دستگاه، برای یافتن فایل یا درک وظیفه موردنظر تلاش کند.
تناقض اینجاست که هرچه هوش مصنوعی اطلاعات بیشتری درباره نحوه کار کاربر داشته باشد، امکان ارائه کمک دقیقتر نیز افزایش پیدا میکند؛ اما در مقابل، بهای آن میتواند در اختیار گذاشتن اطلاعات بیشتری درباره زندگی دیجیتال کاربر باشد.
بنابراین، مسئله اصلی تنها میزان کاربردی بودن این قابلیت نیست، بلکه این است که کاربر تا چه اندازه حاضر است به هوش مصنوعی اجازه دهد دریچه گستردهتری به فعالیتهایی که روزانه با دستگاه خود انجام میدهد، داشته باشد.