بر اساس گزارش خبرآنلاین و اطلاعات تازه منتشرشده از جانب موسسه تحقیقاتی «ناوتیلوس»، که توسط روزنامه گاردین نیز منتشر شده است، منافع نظامی و شرکتهای تسلیحاتی ایالات متحده آمریکا هماکنون بیش از ۱۱۰ مرکز نظامی و دفاعی در قلمرو استرالیا را به کنترل یا دسترسی مجاز خود درآوردهاند. این میزان از دسترسی، بیش از ۵۰ درصد مجموع پایگاهها و تاسیسات نظامی استرالیا را شامل میشود و سوالاتی جدید درباره مرزهای حاکمیت ملی و استقلال دفاعی کانبرا را ایجاد کرده است.
بر اساس این دادهها، ارتش آمریکا بهطور مستقیم مسئولیت ۱۷ مرکز در خاک اصلی استرالیا را بر عهده دارد و به ۷۵ پایگاه تحت مدیریت نیروهای استرالیایی دسترسی کامل دارد. علاوه بر این، ۱۸ مرکز دفاعی نیز به شرکتهای بزرگ تسلیحاتی ایالات متحده مانند لاکهید مارتین و نورثروپ گرومن تعلق دارد.
گستره نفوذ و توافقنامه وضعیت نیروها
حضور فزاینده آمریکا بر اساس «توافقنامه وضعیت نیروها» (Force Posture Agreement) شکل گرفته است که امکان دسترسی بیمحدود به پنتاگون و پیمانکاران دفاعی آن را برای استقرار نیروها، تجهیزات، سوختگیری مجدد هواپیماها و کشتیها فراهم میآورد.
تاسیسات مورد استفاده به اهداف مختلفی اختصاص یافتهاند:
-
پایگاههای اطلاعاتی و ماهوارهای: پایگاه فوق محرمانه «پاین گپ» (Pine Gap) در قلب استرالیا، دادههایی را برای هدفگیری و عملیاتهای هستهای و موشکی تجزیه و تحلیل میکند.
-
زیرساختهای دریایی و زیردریایی: گسترش پایگاه دریایی HMAS Stirling در غرب استرالیا با سرمایهگذاری کلان برای عملیات و استقرار زیردریاییهای هستهای آمریکا تحت توافق آکوس (AUKUS).
-
انبار و پیشبینی تجهیزات: ذخیرهسازی سلاحها، سوخت و تأمین سریع در پایگاههای هوایی و زمینی در شمال و جنوب استرالیا.
آیا استرالیا بهطور ناخواسته به درگیریها کشیده میشود؟
پرفسور رپچارد تنتر، که این بانک اطلاعاتی را گردآوری کرده است، وضعیت کنونی را نه تنها «نفوذ» بلکه بهصراحت «اشباع نظامی» استرالیا توسط آمریکا توصیف کرده است. نگرانکنندهترین پیشبینی برای استرالیا، احتمال وقوع جنگی میان آمریکا و چین بر سر تایوان یا حوزه دریای جنوبی چین میباشد.
تحلیلگران نظامی هشدار میدهند:
۱. سلب استقلال در زمان بحران: زمانی که آمریکا از پایگاهها و تجهیزات موجود در استرالیا برای حمایت یا هدایت عملیات نظامی بهسوی یک قدرت منطقهای بهرهبرداری کند، استرالیا عملاً از نظر حقوقی و استراتژیک به یک طرف نبرد تبدیل خواهد شد، حتی اگر پارلمان یا دولت استرالیا بهطور رسمی اعلام جنگ نکنند.
۲. تبدیل اراضی استرالیا به هدف مشروع: پایگاههای حساس مانند «پاین گپ» یا پایگاههای هوایی در شمال استرالیا در صورت وقوع جنگ بین قدرتهای بزرگ، نخستین اهداف حملات موشکی تلافیجویانه دشمنان آمریکا خواهند بود.
از طرف دیگر، مقامات وزارت دفاع و ریچارد مارلز، وزیر دفاع استرالیا، تأکید میکنند که این همکاریها در راستای «تقویت قدرت بازدارندگی» و حفظ تعادل منطقهای فراهم میشوند. دولت استرالیا تصریح دارد که هیچ «پایگاه بهطور کامل خارجی» در اراضی این کشور وجود ندارد و تمامی عملیاتها تحت حاکمیت کامل دولت کانبرا صورت میپذیرد. با این وجود، فقدان شفافیت در جزییات توافقات جدید بین پنتاگون و وزرای استرالیایی، انتقادات احزاب مستقل و نهادهای مدنی را برانگیخته است.
۴۲/۴۲