پرویز بیگی حبیب‌آبادی در دنیای شعر و ادبیات به‌ویژه نزد اهل قلم و شاعران معتبر است و همواره مورد احترام بسیاری قرار دارد، چه آن دسته از شاعرانی که در این عرصه به شهرت رسیده‌اند و چه مستقلین و افرادی که دیدگاه‌های انتقادی و اصلاح‌طلبانه‌ای در خصوص ادبیات دارند. آلبوم «غریبانه» اثر غلامعلی کویتی‌پور، بدون شک از برجسته‌ترین آثار این هنرمند در حوزه حماسه‌خوانی به شمار می‌آید.
پرویز بیگی حبیب‌آبادی در میان شاعران و اهل ادب دارای احترام ویژه‌ای است. چه شاعران مطرح از یک حوزه خاص و چه آن دسته که مستقل فعالیت می‌کنند و همچنین افرادی که در قالب نظرات انتقادی و اصلاحی به مسئله ادبیات نگاه می‌کنند. آلبوم «غریبانه» کویتی‌پور به‌عنوان یکی از مهم‌ترین آثار او در زمینه حماسه‌خوانی شناخته می‌شود. به‌راستی که منظور از حماسه‌خوانی، نمایش هنر و کار این هنرمند به‌طور خاص است و چون فتح خرمشهر و پیروزی در دفاع مقدس را نیز می‌توان به‌عنوان یک حماسه مهم مانند عاشورا در نظر گرفت.
حدود یک دهه پیش، هنگامی که در وزارت ارشاد مشغول فعالیت‌های خبری بودم، از چندین منبع معتبر شنیدم که شعر «غریبانه» دارای داستانی جذاب و شنیدنی است. این شعر به‌قدری در دل مخاطبان جای گرفته است که در زمان‌های مختلف مورد توجه و استناد قرار گرفته است. حتی در زمان اپیدمی ویروس کرونا و از بین رفتن نیروهای پزشکی در میدان سلامت، بارها در فضای مجازی دست به دست شد. به داستان جذاب سرودن شعر غریبانه بازگردم که در آلبوم کویتی‌پور با همین نام، ردپای بزرگی از خودش بر جا گذاشته و به سر زبان‌ها افتاده است. همچنین در این آلبوم، آثار شاعران برجسته‌ای چون محمدعلی مجاهدی و یوسفعلی میرشکاک به‌طور ماندگار اجرا شده است.
اما اصل ماجرای سرودن «غریبانه» به چه صورت بود؟ از چندین نفر در این باره شنیده‌ام که در زمان فتح خرمشهر، پرویز بیگی‌حبیب‌آبادی به همراه جمعی از شاعران به جنوب کشور سفر کرده و بر روی دیوارها و خرابه‌های خرمشهر به متنی برمی‌خورد که او را به سرودن شعر غریبانه ترغیب می‌کند. در ابتدا به نظرم آمد که شاید بیگی، مصراعی از این شعر را در مکانی مشاهده کرده و باقی آن را از ذهن خویش سروده باشد. اما پرویز بیگی در گفت‌وگویی که چند سال قبل با واحد چندرسانه‌ای مؤسسه همشهری با من داشت، موضوع اصلی را بازگو کرد. او عنوان کرد که در آذرماه ۱۳۶۰، به همراه شاعران به خرمشهر سفر کرده و بر روی تل و در میان خرابه‌های این شهر، جمله‌ای را می‌بیند که او را به نوشتن شعر زیبای «غریبانه» وادار می‌سازد: «یاران چه غریبانه/ رفتند از این خانه// هم سوخته شمع ما/ هم سوخته پروانه». در حقیقت، شعر «غریبانه» یکی از ماندگارترین اشعار دوران دفاع مقدس به حساب می‌آید که با گذشت سال‌ها و دهه‌ها هنوز تازگی و جذابیت خود را حفظ کرده است. حتی جوانانی که به جبهه‌های جنگ نرفته‌اند، با شنیدن این حماسه‌سرایی به وجد می‌آیند. بیگی در این باره می‌گوید: «شعر غریبانه به‌واقع در جبهه نبرد از سوی عاشقان حسین (ع) سروده شد و من تنها آن را به رشته تحریر درآوردم.»