نگارش جدید نشریه آی‌اف‌ال ساینس به بررسی نخستین امپراتوری شناخته‌شده در تاریخ پرداخته است. بر اساس این گزارش، امپراتوری اکد از سال ۲۳۳۴ تا ۲۲۱۸ پیش از میلاد مسیح به مدت زمانی کوتاه پا برجا بود و تأسیس آن به دست سارگون بزرگ (مشهور به سارگون اکد) انجام شد، که یکی از معروف‌ترین فرمانروایان آن به‌شمار می‌آید. علیرغم اینکه عمر این امپراتوری به نسبت کوتاه بود، اما دستاوردهای فوق‌العاده‌ای را به جهان عرضه نمود که توسط فرمانروایان بعدی تکرار و استانداردسازی گردید.
این امپراتوری که به مرکزیت شهر اکد فعالیت می‌کرد، سرزمین‌های جنوبی بین‌النهرین (عراق باستان) را تحت یکپارچگی درآورد؛ سرزمین‌هایی که پیش‌تر به دست شهر-دولت‌های رقیب مانند اور، اوروک، لاگاش، کیش، ماری و ابلا اداره می‌شدند. هر یک از این دولت-شهر‌ها حاکمان خاص خود را داشتند.
به نقل از این گزارش، موقعیت جغرافیایی شهر اکد (آگده) هنوز به‌طور کامل توسط باستان‌شناسان شناخته نشده است، اما گمان می‌رود بر روی سواحل غربی رود فرات، در بین شهرهای باستانی «سیپار» و «کیش» واقع شده باشد. برخی دیگر بر این باورند که این شهر در ناحیه‌ای بین ماری و بابل قرار گرفته و عده‌ای نیز معتقدند که به کلی در مکان دیگری مستقر بوده است.
چهارچوب مکانی شهر اکد هرچند نامشخص باقی مانده، اما اهمیتهای زیادی بر محیط اطراف خود برجای گذاشته است. به نقل از سارگون (و یا کاتبان او)، کنترل اکد به تدریج از خلیج فارس تا دریای مدیترانه و قبرس گسترش یافت. با این حال، عده‌ای دیگر مطرح می‌کنند که امپراتوری تا محدوده کرت، که امروز یونان نامیده میشود، پیشرفت کرده است.
با ادغام گروه‌های پیشین متخاصم، سارگون و جانشینان او توانستند مسیرهای تجاری را تأسیس کرده و باعث انتقال امنیت کالاها از شمال بین‌النهرین به سمت جنوب از طریق رود فرات شوند. ثبات در این منطقه منجر به رشد هنر، ادبیات، کشاورزی و علوم گردید. به مدت کوتاهی، زبان اکدی به زبان غالب در این سرزمین تبدیل شد و موقتاً جانشین سومری در اکثر جنبه‌ها به جز مراسم مذهبی شد.
اکدی‌ها نخستین سیستم پستی را نیز به تصویر کشیدند؛ به‌طوری‌که لوح‌های گلی با خط میخی اکدی در میان گلی محصور می‌شدند و سپس با نام و نشانی از گیرندگان خاص علامت‌گذاری می‌شدند. تنها راه برای «گشودن» این پاکت‌های گلی، شکستن آن‌ها بود؛ که این قابلیت به سادگی نشان می‌داد آیا فردی نامه شما را خوانده است یا خیر.
سارگون، فرمانروایی با هوش و زیرکی بود که نزدیک‌ترین پیروان خود را در نقاط کلیدی سرزمینش منصوب می‌نمود. یکی از این افراد مهم، دخترش انهدوانا بود که به مقام بزرگترین کشیش اینانا در اور رسید. انهدوانا که به‌عنوان نخستین نویسنده زن در تاریخ شناخته میشود، با موقعیتش توانست تأثیر زیادی بر مسائل مذهبی و فرهنگی بگذارد.
سارگون برای ۵۶ سال بر مسند سلطنت باقی ماند و پس از او پسرش، ریموش، به جانشینی او رسید و سیاست‌های پدر را ادامه داد. با این حال، در اوایل سلطنت او با قیام‌های متعدد از سوی شهرهای فتح‌شده و نبرد برای برقراری نظم مواجه شد. ریموش تنها ۹ سال حکمرانی کرد و پس از آن درگذشت؛ برادرش مانشتوشو به جای او بر مسند قدرت نشست، که او نیز در آغاز سلطنت خود مجبور به سرکوب شورش‌ها گردید. نحوه مرگ مانشتوشو همچنان مبهم مانده است و احتمالاً به وسیله نزدیکانش به قتل رسیده است.