نتایج ناشی از کمبود ویتامین D شامل ضعف در استخوان‌ها، افزایش احتمال ابتلا به بیماری‌های مزمن گوناگون از جمله دیابت نوع اول، آرتریت روماتوئید، بیماری کرون، مولتیپل اسکلروزیس، بیماری‌های قلبی، سکته مغزی و بیماری‌های عفونی است و همچنین خطر مرگ نیز به طرز معناداری افزایش می‌یابد. بسیاری از انواع سرطان‌ها از جمله سرطان روده بزرگ، پروستات و سینه به کمبود این ویتامین مرتبط هستند.
قرار گرفتن در معرض نور خورشید، به عنوان منبع اصلی ویتامین D برای اکثر افراد شناخته میشود. با این حال، پرهیز از تابش آفتاب به بروز اپیدمی کمبود ویتامین D منجر شده است.
ویتامین D در پوست تولید میشود و همچنین می‌توان آن را از طریق رژیم غذایی تأمین نمود. برای فعال‌سازی، این ویتامین نیازمند مراحل پردازش در کبد و کلیه‌هاست تا به ۱، ۲۵-دی هیدروکسی ویتامین D تبدیل گردد. ۲۵ OH-D ۳ به عنوان شکل اصلی ویتامین D در جریان خون شناخته میشود که پزشکان برای ارزیابی وضعیت ویتامین D بیماران از آن استفاده می‌کنند.
سطح خون این ویتامین که کمتر از ۲۰ (OH) D 30 نانوگرم در میلی‌لیتر باشد، به عنوان کمبود تلقی میشود.
طبق اعلام دفتر بهبود تغذیه جامعه وزارت بهداشت، مسمومیت ناشی از ویتامین D تا زمانی که سطح خون ۲۵ (OH) D از ۱۵۰ تا ۲۰۰ نانوگرم در میلی‌لیتر تجاوز نکند، اتفاق نمی‌افتد. در سال اول زندگی، کودکان نیازمند حداقل IU ۴۰۰ ویتامین D به صورت روزانه هستند. این توصیه برای کودکان بالای یک سال نیز برقرار است. بر اساس نتایج یک مطالعه نظام‌مند و متاآنالیز که در سال ۲۰۲۳ انجام شده است، ۲۸ درصد از کودکان دچار کمبود ویتامین D، دوره‌ای از آلرژی غذایی را تجربه کرده‌اند. احتمال بروز یک دوره آلرژی غذایی در سال دوم زندگی آن‌ها، چهار برابر بیشتر بوده و احتمال بروز حساسیت غذایی تا بیش از ۵۶٪ افزایش یافته است. میزان حساسیت به تخم‌مرغ در کودکان استرالیایی با کمبود ویتامین D تقریباً چهار برابر بیشتر است و طبق همان مطالعه، در کودکانی که به کمبود ویتامین D مبتلا هستند، خطر حساسیت به بادام زمینی تقریباً دو برابر بیشتر گزارش شده است.
برای ارتقای وضعیت تغذیه‌ای کودکان ایرانی و حل این‌گونه مشکلات، برنامه مکمل‌یاری برای کودکان زیر دو سال از روز سوم تولد تا پایان سال دوم زندگی در حال اجراست.
منبع: بهداشت نیوز