نشانه‌های خطر برای سکته مغزی کدامند؟

سکته مغزی</a زمانی به وقوع می‌پیوندد که جریان خون به بخشی از مغز به طور ناگهانی کاهش یابد یا به طور کلی قطع شود. این وضعیت موجب می‌گردد که مغز از دریافت اکسیژن و مواد مغذی لازم محروم گردد. در پی این شرایط، سلول‌های مغزی تنها در چند دقیقه قادر به تاب آوردن نخواهند بود. سکته مغزی به عنوان یک وضعیت اورژانسی پزشکی محسوب می‌شود و نیازمند مداخلات فوری است؛ زیرا اقدامات به‌موقع می‌تواند از شدت آسیب مغزی بکاهد و از عوارض بعدی پیشگیری کند. نکته خوشحال‌کننده این است که در حال حاضر، آمار مرگ و میر ناشی از سکته مغزی در سطح جهانی کاهش یافته است.

بابک زمانی، رئیس انجمن سکته مغزی ایران اعلام کرد که شانزدهمین کنگره بین‌المللی سکته مغزی ایران در تاریخ ۹ تا ۱۱ آبان ماه در مرکز همایش‌های هتل قلب تهران برگزار خواهد شد. وی توضیح داد که هدف از این کنگره ارتقاء سطح درمان سکته مغزی از طریق افزایش آگاهی عمومی، آموزش حرفه‌ای جامعه پزشکی و درخواست ارائه تسهیلات و امکانات مورد نیاز برای درمان بیماران سکته مغزی در کشور است.

وی افزود: انجمن سکته مغزی ایران در تلاش است تا تمامی بخش‌هایی که در فرآیند درمان سکته مغزی دخیل هستند – از جمله توانبخشی، نیروهای اورژانس، پرستاران و … – را به یکدیگر مرتبط کند. این کنگره تنها به متخصصان مغز و اعصاب محدود نمی‌شود بلکه شامل تمامی متخصصین فعال در حوزه سکته مغزی، از جمله توانبخش‌ها، فیزیوتراپیست‌ها، پرستاران و دیگر اعضای تیم اورژانس خواهد بود.

زمانی اعلام کرد که از ظرفیت‌های بین‌المللی نیز در این کنگره استفاده خواهد شد و امیدوار است که این رویداد به اهداف تعیین شده خود با امکانات موجود نائل گردد.

این عضو جامعه پزشکی اظهار داشت که سن بروز سکته مغزی در ایران، مشابه سایر نقاط جهان، در سنین بالا رخ می‌دهد، اما مسأله مورد توجه این است که سکته مغزی به شدت در سنین پایین نیز شایع گردیده است، به گونه‌ای که شیوع آن فراتر از بسیاری دیگر از بیماری‌ها مانند ام‌اس قرار دارد.

وی ادامه داد: خوشبختانه، به دلیل پیشرفت‌های صورت‌گرفته در درمان حاد سکته مغزی و همچنین جلوگیری از سکته‌های بعدی به ویژه در بیماران جوان، توجه بیشتری به این قشر از بیماران معطوف شده است. درک و آگاهی‌های جدیدی که در سال‌های اخیر به دست آمده، موجب شناسایی بسیاری از مواردی شد که قبلاً در جوانان و حتی کودکان به عنوان سکته مغزی شناخته نمی‌شدند.

رئیس انجمن سکته مغزی ایران تأکید کرد که سن بروز سکته مغزی به وضوح کاهش یافته است و این موضوع ناشی از شرایط نامساعد زیست‌محیطی، آلودگی‌های مختلف، مصرف بی‌رویه قلیان و بسیاری از مشکلات اجتماعی دیگر می‌باشد. با این حال، متاسفانه در ایران، سیستم ثبت بیماری‌ها موجود نیست و این امر مانع از ارائه آمار علمی معتبر می‌گردد.

زمانی همچنین به تفاوت علائم و نشانه‌های سکته مغزی اشاره کرد و افزود: هر نشانه‌ای که به طور ناگهانی در زمینه مغز و اعصاب ظاهر شود می‌تواند به اختلال سکته مغزی مرتبط باشد، اما آنچه که در تبلیغات عمومی انجمن‌های سکته مغزی تأکید می‌شود، سه علامت کج شدن صورت، اختلال در تکلم و ضعف در یکی از دست‌هاست.

وی همچنین بیان کرد که بیمارانی که این نشانه‌ها را تجربه می‌کنند، بیشتر در معرض خطر سکته مغزی جدی قرار دارند و بر همین اساس تاکید دارد که این سه علامت باید به جدی‌ترین وجه مورد توجه قرار گیرد. سکته مغزی به اندازه‌ای رایج است که در سنین پایین نیز شیوع آن بیشتر از دیگر بیماری‌ها مانند ام‌اس به ثبت رسیده است.

این متخصص مغز و اعصاب خاطرنشان کرد که همه افراد با افزایش سن دارای احتمال بیشتری برای سکته مغزی هستند؛ عواملی چون فشار خون بالا، چربی و قند خون و کمبود فعالیت جسمانی آنان را در خطر بیشتری قرار می‌دهد.

وی افزود: نکته حائز اهمیت توصیه‌هایی است که باید به مردم ارائه شود، هرچند بسیاری از عوامل ریسک در اختیار مردم نیست و این مسائل به دولت مربوط می‌باشد.

زمانی عنوان کرد: سکته مغزی در کانون پیشرفت‌های علوم پزشکی قرار دارد و دستاوردهای اخیر در درمان آن موفقیت‌آمیز بوده‌اند، اما وقوع سکته مغزی در کشور می‌تواند به عنوان نشانه‌ای از موفقیت در زمینه کنترل عوامل خطر محسوب گردد.

رئیس انجمن سکته مغزی ایران تصریح کرد: در جامعه‌ای که فرایند درمان سکته مغزی به سرعت و بدون موانع مالی به مراکز درمانی انجام می‌شود، می‌تواند نشان‌دهنده کارایی سیستم بهداشت و درمان آن کشور باشد.

وی همچنین خاطرنشان کرد که باید به جای صحبت از زمان طلایی سکته مغزی، که به معنای ۴ ساعت و نیم برای درمان وریدی و ۴ تا ۶ ساعت برای از بین بردن لخته است، به ساعت طلایی بپردازیم. زیرا اثرگذاری درمان سکته مغزی در ساعت اولیه به مراتب بیشتر از زمان‌های بعدی است.

زمانی بیان کرد که در ساعت اول، از هر دو بیمار که تحت درمان وریدی قرار گیرند، یک نفر نجات می‌یابد و از هر سه بیمار که تحت عمل برای برداشتن لخته قرار می‌گیرند، دو نفر موفق به نجات خواهند شد.