برای اینکه به درک جامع تری از سیاست خارجی نواستعماری ترامپ دست پیدا کنیم، لازم است آن را در بستر تاریخ امپریالیسم بین المللی آمریکا مورد بررسی قرار دهیم. هویت ایالات متحده از ابتدا به نحو قابل توجهی بر روی مقابله با امپراتوری بریتانیا ساختاربندی شده بود. با این حال، سرزمین فعلی این کشور به صورت نادرست و به وسیله خشونت از بومیان آمریکا مصادره گردید و بخشی از ثروت آن از استثمار نیروی کار بردگان آفریقایی حاصل شده است. احتمال می رود که تمایل به نوامپریالیسم ترامپ نه تنها یک انحراف به حساب می آید، بلکه نوعی بازگشت به صفحه تاریخ محسوب شود.
براساس گزارشی از ایرنا، به نقل از سالون، برخی معتقدند که احیای ترامپیسم تنها بازگشتی به واقع گرایی در عرصه روابط بین الملل است، جایی که کشورها به منافع خویش که از اتحادها و اصول قانونی و اخلاقی مهم تر است، توجه بیشتری خواهند داشت.
این نشریه در تحلیلی عنوان کرده است: زلزله ژئوپلیتیکی بزرگی که دوران دوم ریاست جمهوری دونالد ترامپ در سطح جهانی به راه انداخت، نه تنها برای نهادهای رسمی سیاست خارجی آمریکا غیرمنتظره بوده، بلکه برای حامیان جریان «ضدساختار» که با اصول اجتماعی، سیاسی و اقتصادی متداول آمریکا مخالف هستند، امیدبخش است. تا مدت ها پیش، ایالات متحده یکی از سریع ترین روندهای بهبودی اقتصادی را پس از بحران کرونا تجربه می کرد و به عنوان یک ثبات در رشد اقتصاد جهانی به شمار می رفت. اما در تنها دو ماه پس از بازگشت ترامپ به صحنه قدرت، این کشور تبدیل به بزرگ ترین بی ثباتی اقتصادی و ژئوپلیتیکی در سطح بین المللی گردید. او با نابودی اتحادهای دیرینه آمریکا با کانادا و اروپا، زنگ خطر را برای این کشور به صدا درآورده است.
جنگ های تجاری مخرب، روابط ناپایدار با رقبای دیپلماتیک و آسیب های جدی به ساختار سیاسی و اقتصادی جهانی، تحلیلگران، سیاستمداران و مردم عادی را به دنبال چارچوبی برای فهم این وضعیت کشانده است. برخی بر این باورند که احیای ترامپیسم تنها به معنای بازگشتی به واقع گرایی در روابط بین الملل است، جایی که دولت ها منافع خود را در اولویت بیشتری نسبت به اتحادها و قواعد حقوقی و اخلاقی قرار می دهند. اما حتی واقع گرایانی مانند «اندرو بایرز» و «رندال شوِلر» پیش بینی می کردند که در دنیای چندقطبی، سیاست «اول آمریکا» ترامپ با چالش های جدی مواجه خواهد شد و نهایتاً به سیاست «احتیاط» و «اجتناب از درگیری های نظامی» منجر خواهد شد، که این انتظارات نادیده گرفته شده اند.
ترامپ با نمایش خالی بودن مفهوم واقع گرایی به طور روشن آغاز یک دوره جدید از امپریالیسم آمریکایی را اعلام کرده است. او به جای آنکه در چارچوب محدودیت های قدرت نسبی اش عمل کند، از تمامی ظرفیت های قدرت برای گسترش سلطه جهانی ایالات متحده بهره برداری خواهد کرد. برای بازگشت به نظام بین المللی پرخطر قرن نوزدهم، لازم است نهادهای نظم اقتصادی و سیاسی پس از جنگ جهانی دوم را نابود سازد.
به منظور درک صحیح سیاست خارجی نواستعماری ترامپ، تحلیل آن در زمینه تاریخ امپریالیسم جهانی ایالات متحده واجد اهمیت است. هویت ایالات متحده از ابتدا بر اساس نبرد با امپراتوری بریتانیا طراحی گردیده است. اما سرزمین کنونی این کشور به واسطه فریب و خشونت از بومیان آمریکا تصاحب شده و قسمت عمده ای از ثروت آن ناشی از استثمار نیروی کار سیاه پوستان بوده است. ممکن است که تمایلات نوامپریالیستی ترامپ نه تنها به عنوان انحراف تلقی شود، بلکه بازگشت به الزامات تاریخی نیز به حساب آید.
ترامپ بارها از «عصر طلایی» ایالات متحده، که سال های ۱۸۷۰ تا ۱۹۱۳ را شامل می شود، به عنوان دوره ای بزرگ یاد کرده است که قصد دارد کشور را به آن بازگرداند. این دوره همزمان با اوج گیری امپریالیسم آمریکا بود. او اذعان می کند: «در زمانی که کشور ما دانا بود، یعنی در دهه ۱۸۹۰، ما ثروتمندترین کشور جهان بودیم و تعرفه ها را وضع می کردیم و مالیاتی بر درآمد وجود نداشت.»
علاقه ترامپ به تعرفه ها و جنگ های تجاری به صورت قابل توجهی یادآور دوره ریاست جمهوری «ویلیام مک کینلی»، رئیس جمهور جمهوری خواه در اواخر قرن نوزدهم است. مک کینلی طراح قانون تعرفه ۱۸۹۰ بود که به طور جدی هزینه ها را افزایش داد و به رکود اقتصادی انجامید. پس از اینکه او در ات میاندوره ای با شکست مواجه شد، موفق شد در سال ۱۸۹۶ با بازگشت سیاسی به سمت ریاست جمهوری دست یابد.
مک کینلی به محض ورود به قدرت، قانون تعرفه «دِینگی» ۱۸۹۷ را به تصویب رساند، که باعث افزایشی ۲۵ درصدی در هزینه های زندگی گردید و به نفع طبقه مرفه بود. شباهت این اقدام با سیاست های معافیت تعرفه ای ترامپ برای برخی شرکت ها بسیار مشهود است. همچنین مک کینلی با آغاز جنگ آمریکااسپانیا و اشغال کوبا، و خرید فیلیپین، پورتوریکو و گوام، اساس امپراتوری فرامرزی آمریکا را بنیاد نهاد.
عملکرد ترامپ در سال ۲۰۲۵ درباره خرید گرینلند از دانمارک، اگرچه ممکن است عجیب به نظر بیاید، اما در بستر این تاریخ قابل توجیه است. حدود ۴۰ درصد از اراضی کنونی آمریکا از طریق خرید از قدرت های اروپایی به دست آمده و بخش دیگری نیز از طریق معاهدات عموماً نقض شده با قبایل بومی حاصل شده است.
دوره مک کینلی همچنین با نژادپرستی سیستماتیک و سرکوب زنان رو به رو بود. الحاق هشت میلیون نفر از پورتوریکو و فیلیپین چالش های نژادی جدی برای دولت سفیدپوست آن زمان به وجود آورد. جمله تحقیرآمیز «توماس رید»، رئیس مجلس نمایندگان، نمونه ای از نگرش غالب آن دوران به حساب می آید.
مک کینلی به فیلیپینی ها سیاست «همگرایی خیرخواهانه» را پیشنهاد کرد که نتیجه اش جنگی وحشتناک و با صدها هزار قربانی غیرنظامی بود. این کشتارها، اردوگاه های اجباری، آتش سوزی روستاها و سیاست های اشغالگری، بخش تیره تاریخ امپریالیسم آمریکا به شمار می روند.
کنترل اطلاعات توسط دولت، تحریف واقعیت ها و سانسور رسانه ها نیز تشابه دیگری میان آن دوره و امروز به شمار می آید. دولت مک کینلی، مشابه فضای «پساحقیقت» فعلی، اخبار را تحریف می کرد تا واقعیت های تلخ فیلیپین را از دید عموم پنهان نماید.
در نهایت، ناسیونالیسم افراطی و «ژینگوئیسم» بر حقایق غلبه کرد. مک کینلی در ات ۱۹۰۰ به موفقیت رسید، اما در سال ۱۹۰۱ به سرعت ترور گردید و جانشینش «تئودور روزولت» شد. تلاش برای ترور ترامپ در سال ۲۰۲۴ به نوعی با سرنوشت مک کینلی ارتباط دارد. شاید برای تحلیل بهتر سیاست خارجی دولت دوم ترامپ، حائز اهمیت باشد که از خود بپرسیم: اگر مک کینلی زنده بود، چه اقداماتی انجام می داد؟