تیم ملی دیگر محل حضور شایستگی‌ها نیست؛ قلعه‌نویی به ترس خود غلبه کرد!

ترکیب ۲۷ نفره تیم ملی اعلام گردید و در این میان، خبری از تغییرات معنادار و یا رویداد خاصی نیست. تیمی که امید می‌رفت تحت هدایت امیر قلعه‌نویی دستخوش تحول و تغییرات بنیادینی شود، به نظر می‌رسد همچنان دچار تحلیل و افول است و جای باندبازی در آن خالی نشده است و شایسته‌ها همچنان به حاشیه رفته‌اند. تیم ملی در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶ باید با چهره‌ای نوین به میدان برود، اما این آرزو به حقیقت نپیوسته است.

تیم تحت رهبری امیر قلعه‌نویی به نظر می‌رسد همچنان در دستان یک گروه خاص محصور است؛ بازیکنانی که به لحاظ فرم و شرایط مطلوب از جمع بازیگران دور مانده‌اند، به وفور در این لیست حضور دارند و در عوض، برخی از شایستگان به راحتی از فهرست کنار گذاشته شده‌اند. سرمربی تیم ملی در سومین اردوی پی در پی، علیرضا جهانبخش را به رغم نداشتن تیم باشگاهی به اردو دعوت کرده است و به احتمال زیاد، مانند اردوهای قبل، او در زمره بازیکنان اصلی تیم ملی قرار خواهد گرفت. این در حالی است که این بازیکن که زمانی در لیگ هلند درخشان بود، اکنون فاقد تیم و شرایط مسابقه است، اما به نظر می‌رسد که جایگاه او در تیم ملی هیچ‌گونه خدشه‌ای نخواهد دید.

شرایط مشابهی نیز برای سامان قدوس برقرار است؛ او نیز پس از جدایی از برنتفورد انگلیس مدت زمان زیادی بدون باشگاه مانده و به تازگی به اتحاد الکلبا امارات پیوسته است. طبیعی است که به خاطر دوری از رقابت‌ها، وضعیت او باید با دقت بیشتری مورد بررسی قرار گیرد و در شرایطی عادلانه، دعوت او به تیم ملی می‌بایست پس از مشخص شدن عملکردش در تیم جدیدش صورت گیرد، نه اینکه صرفاً به خاطر حضور در خانه، جای شایستگان را اشغال کند.

دعوت از بازیکنان بدون تیم، اتفاقی است که در زمان کارلوس کی‌روش نیز به وقوع پیوست و انتقادات زیادی را به دنبال داشت. در آن زمان، کی‌روش بازیکنانی همچون رامین رضاییان و مسعود شجاعی را بدون تیم به جمع ملی‌پوشان دعوت کرد و حتی به آنان در ترکیب اصلی میدان داد، در حالی که بسیاری از بازیکنان شایسته برای اردوهای آزمایشی نیز مورد غفلت قرار گرفتند.

در خط هافبک، احمد نوراللهی علی‌رغم داشتن عملکرد مؤثر و ثابت در تیم باشگاهی‌اش، بیش از یک سال است که از لیست تیم ملی خارج شده و به نظر می‌رسد که دلخوری امیر قلعه‌نویی از او پایان‌ناپذیر است. او تنها یک بار اشاره کرده که توضیحاتی به مربی آن زمان تیم ملی ارائه داده است که به نوراللهی منتقل شود، اما این امر تحقق نیافته و مطهری، مربی مربوطه، آن را رد کرده و اعلام کرده است که در نهایت، صحبت‌های قلعه‌نویی به گوش نوراللهی رسیده، با این حال علت کنار گذاشته شدن او نامشخص باقی مانده است.

در حالی که نوراللهی به دور از تیم ملی مانده، سعید عزت‌اللهی در تمامی اردوهای اخیر حضور ثابتی داشته و از سال ۲۰۱۵ به جز مواقعی که دچار مصدومیت شده، هیچ اردویی را از دست نداده است. این هافبک که با هر شرایطی در اردوهای تیم ملی حاضر بوده، در حال حاضر در تیم شباب الاهلی امارات فعالیت می‌کند، در حالی که عجیبی در تناسب بین بازی‌های ملی و باشگاهی او وجود دارد. عزت‌اللهی در طول ۹ سال با پیراهن ملی به تعداد ۷۰ بازی دست یافته است، عددی که به طرز عجیبی با آمار بازی‌های باشگاهی‌اش همخوانی ندارد.

عزت‌اللهی توانسته در این مدت ۷۰ بازی برای تیم ملی ایران انجام دهد، که به صورت متوسط تقریباً معادل ۸ بازی در سال خواهد بود، در حالی که تعداد بازی‌های باشگاهی‌اش از سال ۲۰۱۵ به این سو در ۸ باشگاه شامل روستوف روسیه، آنژی ماخاچ قلعه، آمکار، ردینگ، یوپن، وایله، الغرافه و شباب الاهلی به ۱۴۲ مسابقه رسیده که نشان‌دهنده میانگینی نزدیک به ۱۶ بازی در هر سال است. از این رو، این تناسب برای یک بازیکن ملی در پست هافبک دفاعی می‌تواند ناپسند باشد.

هافبک تیم ملی در تمامی باشگاه‌هایش چه از لحاظ بازی و چه از دیدگاه ثبات، دچار چالش می‌باشد. او در طول ۹ سال به ۸ باشگاه تغییر داده که ۵ مورد از آنها به صورت قرضی بوده و این مسئله نقدی بر کارنامه سعید عزت‌اللهی به شمار می‌آید. از سوی دیگر، امیر قلعه‌نویی بر نام احمد نوراللهی خط قرمز کشیده، در حالی که او در بازه زمانی مشابه از اواخر ۲۰۱۴ تا حال، ۲۳۳ بازی برای ۴ باشگاه انجام داده و تنها یک تغییر اجباری در باشگاهش داشته است. جایی که او از پرسپولیس برای خدمت سربازی به تراکتور رفت و با توجه به تغییر شرایط، تعداد کمی بازی در نیم فصل انجام داده است.

این تناقضات و ابهامات در فهرست امیر قلعه‌نویی فراتر از این موارد رفته است. به عنوان مثال، محمدجواد حسین‌نژاد که در تیم دینامو ماخاچ قلعه روسیه بازی می‌کند، در سن ۲۱ سالگی و پس از انجام ۹ بازی و ثبت یک گل به اردو دعوت شده است. همچنین، دعوت از محمد قربانی ۲۲ ساله که او نیز در تیم اورنبورگ روسیه به میدان می‌رود، قابل توجه است، اما در همان لیگ روسی دو بازیکن ایرانی دیگر با عملکرد متفاوت‌تر در اردو غایب هستند و بازیکنانی بدون تیم به لیست ملی دعوت می‌شوند. به عنوان مثال سعید سحرخیزان، که همتیمی محمد قربانی است و توانسته در خط حمله اورنبورگ با ۱۲ بازی، ۵ گل به ثمر رسانده است، جایی در لیست قلعه‌نویی ندارد.

اگرچه دعوت بازیکنان به تیم ملی به تصمیم سرمربی وابسته است و باید تاکتیک تیم را منعکس کند اما سوال اینجاست که چگونه ممکن است بازیکنانی که هیچ تیم باشگاهی ندارند، در فهرست ملی قرار گیرند؟ آیا قرار نیست تیم ملی نماینده شایستگان باشد؟ امیر قلعه‌نویی که به نظر می‌رسد از شجاعت برای پاسخگویی به این ابهامات و ناهماهنگی‌ها بهره نمی‌برد، بهترین کسی است که باید این سوالات را روشن کند.