سلیاک بیماری گوارشی وراثتی است که بر اثر حساسیت به پروتئینی به نام گلوتن (پروتئینی که در گندم، جو و چاودار یافت می شود) ایجاد می گردد.
زردچوبه شامل ترکیبی به نام کورکومین است که منجر به رنگ، عطر و طعم این ادویه می شود. تحقیقات پیشین نشان داده اند که این ماده می تواند خاطرات تلخ را سرکوب کرده، به تسکین مشکلات روده کمک کرده و فرآیند بهبود انواع زخم ها را تسریع بخشد.
نتایج مطالعات اخیر نشان می دهد که کورکومین با کاهش التهاب و ارتقاء گردش خون، به بهبود کارکرد مغز یاری می رساند. داوطلبانی که در این تحقیق از کپسول های حاوی کورکومین استفاده کردند، نسبت به هم سن و سالان خود از حافظه و تمرکز بهتری برخوردار بودند. علاوه بر این، مصرف کورکومین با کاهش احساس خستگی و استرس و افزایش حس آرامش نیز مرتبط است.
پژوهشگران بر این باورند که ترکیب ضدالتهابی کورکومین می تواند در درمان مشکلات مزمنی از قبیل بیماری های قلبی، سرطان و آلزایمر مؤثر واقع شود.
اگرچه این ادویه خواص زیادی دارد، اما مصرف آن برای برخی گروه ها مناسب نیست. افراد مبتلا به سلیاک در زمره این دسته قرار دارند. سلیاک یک اختلال خودایمنی ژنتیکی است که باعث حمله سیستم ایمنی به پرزهای روده کوچک در نتیجه مصرف گلوتن می شود و به اختلال در جذب مواد غذایی منجر می گردد.
در این بیماری، به دلیل آسیب به پرزهای جذب کننده مواد غذایی، مواد مغذی و ویتامین های ضروری همچون آهن، فولات، کلسیم، ویتامین D، پروتئین و چربی در دسترس بدن قرار نمی گیرد و بیمار دچار سوء تغذیه می شود. گندم و جو به خاطر دارا بودن پروتئین گلوتن در ایجاد این مشکل نقش دارند. علائم بارز این عارضه شامل کم خونی، خستگی و اختلالات گوارشی نظیر نفخ و اسهال هستند.
افرادی که مستعد سنگ کلیه هستند نیز باید با احتیاط زردچوبه را مصرف کنند؛ البته مقادیر مجاز این ادویه برای آن ها بی خطر است.
پژوهشگران مصرف روزانه حدود ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ میلی گرم از این ادویه را ایمن می دانند، اما در صورتی که این مقدار به بیش از ۲۰۰۰ میلی گرم در روز برسد، ممکن است عوارض جانبی به همراه داشته باشد.