ایبوپروفن یکی از داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) به شمار می رود که به طور رایج برای تسکین دردهای التهابی همچون آرتروز و سایر دردهای عمومی به کار می رود. با این وجود، مصرف نامعقول و درازمدت این مسکن می تواند عواقب جدی و خطرناک برای سلامت فرد به دنبال داشته باشد.
دکتر جرارد سینوویچ، قلب و عروق پزشک، در این ارتباط می افزاید: «استفاده از ایبوپروفن خطر ابتلا به بیماری های قلبی را دو برابر افزایش می دهد و فشار خون را ممکن است به طور میانگین دو تا سه واحد بالا ببرد.» همچنین، دکتر لیلا هانبک، داروساز، برخی از عوارض شایع این مسکن را شامل زخم معده، آسیب به عملکرد کلیه ها و بیماری های قلبی عروقی عنوان کرده و نسبت به عواقب مصرف آن هشدار داده است.
چرا ایبوپروفن می تواند خطرناک باشد؟
ایبوپروفن با ممانعت از تولید پروستاگلاندین، که عاملی کلیدی در ایجاد درد و التهاب در بدن است، به کاهش احساس درد کمک می کند. اما از سویی دیگر، این دارو می تواند فشار خون را بالا ببرد و در موارد شدیدتر موجب خونریزی داخلی شود.
عوارض ناشی از مصرف طولانی مدت ایبوپروفن
مصرف مداوم و بی ملاحظه ایبوپروفن می تواند به مشکلات جدی منجر شود که شامل موارد زیر است:
نارسایی قلبی: ایبوپروفن با افزایش فشار خون، فرد را در خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی و نارسایی قلبی قرار می دهد.
التهاب معده: حتی مصرف مقادیر کم این دارو نیز می تواند باعث سوزش معده، نامنظمی در هضم، زخم معده و خونریزی در سیستم گوارش گردد. این مشکلات به ویژه در افراد بالای ۶۵ سال رایج تر است.
نارسایی کلیوی: استفاده بیش از حد ایبوپروفن ممکن است به کاهش جریان خون به کلیه ها و در نتیجه بروز نارسایی کلیوی منجر شود.
نارسایی کبدی: ایبوپروفن ممکن است با افزایش میزان آنزیم های کبدی، به آسیب و نارسایی کبدی بینجامد.
چگونه از عوارض ایبوپروفن پیشگیری کنیم؟
برای کم کردن خطر عواقب جدی ناشی از ایبوپروفن، توصیه می شود از خوددرمانی با این دارو پرهیز کرده و تنها بر اساس تجویز پزشک از آن استفاده کنید. متخصصان بر این باورند که این دارو باید تنها برای مدت کوتاه و در دزهای مشخص تجویز گردد تا از بروز مشکلات جدی جلوگیری شود.