در نخستین مواجهه، استشمام بوی یک جسد باستانی ممکن است حس ناخوشایندی را به همراه داشته باشد. با این حال، برخی پژوهشگران به منظور انجام تحقیقات علمی، این تجربه را عملی کرده اند.
سسیلیا بمبیبره، مسئول تحقیقات در مؤسسه میراث پایدار واقع در کالج دانشگاهی لندن، در ارتباط با این موضوع بیان می کند: «در فیلم ها و ادبیات، افرادی که بوی اجساد مومیایی شده را حس می کنند، معمولا با عواقب وحشتناکی مواجه می شوند.»
او اما در ادامه می افزاید: «ما به شدت شگفت زده شدیم که این بوها خوشایند بودند.»
در این تحقیق، با بهره گیری از تحلیل های شیمیایی و گروهی از آزمایش کنندگان که بوها را مورد سنجش قرار دادند، رایحه های ناشی از ۹ مومیایی به طور دقیق بررسی شد که برخی از آن ها تا ۵ هزار سال قدمت داشتند.
این مومیایی ها یا در انبارها نگهداری می شدند و یا در موزه مصر در قاهره به نمایش گذارده شده بودند.
توصیفاتی چون «چوبی»، «ادویه ای» و «شیرین»، بیشتر به یک جلسه تست مزه شراب شباهت داشتند تا به یک آزمایش بویایی از مومیایی ها. با این حال، پژوهشگران تأکید کردند که اجساد باستانی قادر به تولید چنین بوهایی هستند.
دکتر بمبیبره، یکی از نویسندگان این تحقیق، بیان کرد که هدف از این مطالعه، بررسی علمی بوی مومیایی هابه طور سیستماتیک بوده است، زیرا همواره این موضوع برای مردم و پژوهشگران جذاب بوده است.
در دوران مصر باستان، عطر و بو نقش کلیدی در فرایند مومیایی سازی ایفا می کرد. در این پروسه، از روغن ها، موم ها و مواد معطر به منظور نگه داری بدن و همچنین روح فرد برای حیات پس از مرگ بهره گیری می شد.
پژوهشگران از کالج دانشگاهی لندن و دانشگاه لیوبلیانا در اسلوونی، این تحقیق را بدون تماس فیزیکی با مومیایی ها انجام دادند.
این کار به کمک ابزارهای تخصصی که قادر به اندازه گیری مولکول های هوای خارج شده از تابوت ها و اجساد بودند، انجام شد. هدف از این تحقیق تعیین این نکته بود که آیا این بوها ی از مومیایی ها بوده یا اینکه ناشی از آفت کش ها، مواد نگهدارنده، کپک یا باکتری ها می باشند.
ماتیجا استرلیچ، استاد شیمی در دانشگاه لیوبلیانا، در این خصوص گفت: «ما نگران شناسایی بوی فساد یا تجزیه زیستی بودیم، اما این امر اتفاق نیفتاد. این نشان می دهد که شرایط حفظ در موزه مصر در قاهره به خوبی برقرار است.»
وی همچنین به استفاده از ابزارهای دقیق برای اندازه گیری مولکول های هوای متصاعد شده از تابوت ها بدون نیاز به تماس با مومیایی ها اشاره کرد و افزود: «این اطلاعات می تواند به شناسایی طبقه اجتماعی مومیایی ها کمک کند. این گونه داده ها برای مرمت گران، متصدیان موزه ها و باستان شناسان بسیار ارزشمند است.»
باربارا هابر، محقق پسادکتری در مؤسسه انسان شناسی جغرافیایی ماکس پلانک در آلمان، تصریح کرد که این یافته ها اطلاعات مهمی را درباره ترکیباتی که ممکن است باعث حفظ یا تخریب مومیایی ها شوند، ارائه می دهند و «این اطلاعات می تواند برای حفظ بهتر اجساد باستانی به نسل های آینده استفاده شود».
با این حال، او در اذعان به این نکته هشدار داد که «بوی هایی که امروزه شناسایی شده اند، لزوماً همان بوهایی نیستند که در زمان مومیایی سازی وجود داشتند. تبخیر، اکسیداسیون و حتی شرایط نگهداری در طول هزاران سال موجب تغییر ترکیب بویایی اولیه شده است».
دکتر بمبیبره در ارتباط با این موضوع افزود: «موزه ها معمولاً مکان هایی هستند که در آن ها از شما خواسته می شود فقط تماشا کنید، بخوانید و از دور مشاهده کنید.»
او همچنین اضافه کرد: «اما مشاهده اجساد مومیایی شده از پشت شیشه، تجربه را ناتمام می کند، چراکه نمی توانیم آن ها را بو کنیم و در نتیجه، قادر به درک واقعی و حسی فرآیند مومیایی سازی نخواهیم بود.»