بازیگر مرد معروف فرانسوی در فهرست متجاوزان صنعت سینما

داستان از رازگشایی در اکتبر ۲۰۱۷ آغاز شد. دو نشریه معتبر، نیویورک‌تایمز و نیویورکر، خبر از تعرض های بی‌شماری به زنان توسط یکی از قدرتمندترین چهره‌های هالیوود، هاروی واینستین، دادند. بدین ترتیب، زنجیره‌ای از رسوایی‌ها در میان مردانی که با استفاده از جایگاه، شهرت و ثروت خود به زنان آسیب می‌زدند و پس از آن تلاش می‌کردند تا صدای آن‌ها را خاموش کنند، به راه افتاد. زنانی که سال‌ها در سکوت به سر می‌بردند یا صدای‌شان نادیده گرفته می‌شد، تحت تاثیر شجاعت یکدیگر پا به میدان گذاشته و زخم‌های آزارهای جسمی و روحی خود را نمایان کردند.

بازیگران زن مشهور با وجود خطرات شغلی، شروع به افشای حقایق علیه واینستین کردند. دیوار هراس که مدتها بر جان قربانیان سنگینی کرده بود، فروریخت و حالا ترس در چهره متجاوزان و آزارگران نمایان شده بود. جنبش #من_هم (metoo#) که نخست در سال ۲۰۰۶ در فضای مجازی به منظور محکومیت فرهنگ تجاوز و سوءاستفاده جنسی راه‌اندازی شده بود، بعد از رسوایی واینستین، نیروی بیشتری گرفت و زنانی از نقاط مختلف جهان را زیر سایه خود گردآورد. از آمریکا تا اروپا، فاصله اقیانوس اطلس به سرعت پر شد و کابوس رسوایی به قاره سبز رسید.

در سال‌های اخیر، افرادی که به تعرض یا تجاوز در صنعت سینما متهم شدند، در دادگاه‌ها متهم یا تبرئه شدند. برخی از آن‌ها قبل از رسیدن به دادگاه با شاکی‌‌ها سازش کردند. عده‌ای از این افراد با شکست حرفه‌ای مواجه شدند و برخی دیگر نیز هیچ‌گاه خود را درگیر این اتهامات ندانسته و خود را از این برچسب‌ها مبرا کردند. هر از گاهی، اخبار جدیدی از رسوایی‌های اخلاقی به صدر رسانه‌ها می‌رسد، مثل بازداشت اخیر ژرار دوپاردیو، بازیگر معروف فرانسوی، که نشان می‌دهد این جنبش تا زمانی که صنعت سینما به یک محیط امن تبدیل نشود، از پا نخواهد نشست.

رسوایی‌های فرانسوی

دوپاردیو، ۷۵ ساله و به عنوان یکی از بازیگران شاخص فرانسه، به اتهام تجاوز به دو زن در ایستگاه پلیس منطقه چهاردهم پاریس مورد بازجویی قرار گرفت؛ یکی از این حالت‌ها به سال ۲۰۱۴ و دیگری به سال ۲۰۲۱ مربوط می‌شود. دوپاردیو در سال ۲۰۲۰ به اتهام تجاوز به شارلوت آرنولد در سال ۲۰۱۸ متهم شد و چندین زن دیگر نیز ادعاهایی علیه او مطرح کردند که نهایتاً به اعتبار این بازیگر آسیب جدی زد. در دسامبر گذشته، هنرپیشه فرانسوی هلن داراس نیز شکایتی را به پلیس ارائه داد و مدعی شد که دوپاردیو در سال ۲۰۰۷ هنگام فیلمبرداری فیلم «دیسکو» به او تعرض کرده است. فعالان فمینیستی قاطعانه خواستار پیگیری این اتهامات بدون تأثیر قدرت و شهرت دوپاردیو در جریان تحقیقات هستند. در عوض، برخی از هنرمندان نظیر کارلا برونی و شارلوت رمپلینگ به دفاع از دوپاردیو پرداخته‌اند؛ حتی امانوئل مکرون، رئیس‌جمهوری فرانسه، که او را بازیگری بزرگ و مورد افتخار فرانسه دانسته، به جمع حامیان دوپاردیو پیوسته است.

دو پرونده تاریخی

زمانی که بحث تجاوز و سوءاستفاده جنسی مطرح می‌شود، نام‌های رومن پولانسکی، کارگردان لهستانی و وودی آلن، کارگردان و بازیگر امریکایی، به میان می‌آید. پولانسکی در گذشته با دختری نوجوان که زیر سن قانونی بود، در منزل جک نیکلسون، بازیگر مشهور، رابطه برقرار کرد و پس از آن، به منظور فرار از مجازات، از امریکا فرار کرد و سال‌ها در این کشور غیبت داشته است و در عین حال از ورود به کشورهایی که ممکن است او را به مقامات امریکایی تحویل دهند، پرهیز می‌کند. موضوع تجاوز به یک نوجوان هرگز نمی‌توانید به راحتی فراموش شود و پولانسکی به خوبی از این موضوع آگاه است.

قصه وودی آلن نیز داستانی طولانی و پرتنش است. میا فارو، بازیگر «بچه رزمری» و شریک زندگی آلن، در دهه ۱۹۹۰ او را به ارتباط غیرمجاز با دخترخوانده‌‌شان متهم کرد. درستی یا نادرستی این ادعای رسانه‌ای تا حدودی نامشخص است، اما واقعیت این است که آلن با دخترخوانده‌اش ازدواج کرده و در طول سال‌ها، به شدت از پذیرش این اتهامات خودداری کرده است. برخی بازیگران زن که در فیلم‌های قبلی آلن حضور داشتند، مانند کیت وینسلت، اعلام کردند که دیگر تمایلی به همکاری با او ندارند. در حالی که دیگرانی نظیر ال فانینگ که در فیلم «یک روز بارانی در نیویورک» با آلن کار کرده است، اظهار داشته که این حوادث قبل از به دنیا آمدن او رخ داده و او نمی‌تواند به درستی در این مورد قضاوت کند.

چهره‌های نامدار، ترس‌های بزرگ

افرادی مانند کوین اسپیسی، داستین هافمن، سیلوستر استالون، استیون سیگال، ازرا میلر، تِنوچ هوئِرتا، جاناتان میجرز، کیسی افلک، جیمز فرانکو، بیل کازبی و لوئیز سی. کی. جزو مشهورترین افرادی هستند که نام‌شان در فهرست رسوایی‌های جنسی اخیر به ثبت رسیده است. شاید جنبش #من_هم (metoo#) نتواند به طور کامل جلوی تجاوزکنندگان را بگیرد، اما آن‌ها که قصد عبور از حدود خود را دارند، می‌دانند که دیگر نمی‌توانند مانند گذشته در امنیت به سر ببرند و باید هزینه کارهای خود را با از دست دادن شغل، حرفه و نزدیکانشان بپردازند. زندگی یک متجاوز اکنون بیشتر به داستانی ترسناک شباهت دارد.