اشکان درویشی، کارگردان و تهیه‌کننده اثر نمایشی «تیتانیوم»، در خصوص مراحل شکل‌گیری و تولید این نمایش توضیح داد: این کار به‌عنوان نقطه‌نظری برای تمام سنین و اقشار جامعه در نظر گرفته شده است. ممکن است ما در هر نقطه‌ای از زندگی دیگری را آزارداده و به نحو ناخواسته باعث ایجاد مشکلاتی جدی برای او شویم، در حالی که خود از آن بی‌خبر هستیم. پیامد اقدامات ما می‌تواند از مرگ و جدایی تا انواع مشکلات دیگر باشد. این وقایع معمولاً به‌صورت ناخودآگاه رخ می‌دهند، لذا بهتر است پیش از انجام هر عملی نسبت به آن تأمل کنیم.
او در ادامه به انتخاب یک خواننده مشهور برای ایفای نقش در نمایش اشاره داشت و گفت: آوردن یکی از شناخته‌شده‌ترین خوانندگان نسل جدید به صحنه، کاری با ریسک بالا محسوب می‌شود. من به تحقیقات زیادی پرداختم تا بتوانم نسل جوان جامعه را به تئاتر جذب کنم. اگر هزاران بیلبورد در سطح شهر نصب می‌شد و تمامی رسانه‌های اجتماعی و تلویزیونی هم تبلیغات می‌کردند، باز هم نمی‌توانستیم حتی ۲۰ درصد از مخاطبانی را که تنها به خاطر حضور امیر مقاره به سالن آمدند، جذب کنیم.
این کارگردان ادامه داد: با قاطعیت می‌گویم که تنها روش جلب توجه نسل جوان به تئاتر، قرار دادن سلبریتی‌ها در صحنه است تا بدینوسیله بتوانیم پیام و محتوای خود را به آنها برسانیم. اگر تنها یک نفر از طریق این تئاتر برای نخستین بار به جمع تماشاگران ملحق شود، این امر برای من بسیار خوشایند خواهد بود. برای جذب نسل جوان جز این شیوه، راه دیگری نداشتم و از اینکه چنین ریسکی را به جان خریدم، مسرورم و در صورت فراهم شدن فرصت، باز هم چنین تصمیماتی خواهم گرفت. چرا که معتقدم باید از وجود هنرمندان کشور خود بهره‌برداری کرد و از ارسال آنها به خارج از مرز‌ها جلوگیری کرد، زیرا این کار باعث می‌شود تا منابع مادی و معنوی ما در کشورهای دیگر صرف شود. در سال‌های اخیر مشاهده می‌کنیم که رپرها و خوانندگان ما در روسیه، دبی، ترکیه و دیگر جاها کنسرت برگزار می‌کنند و به نوعی فرصتی که می‌توانست به درآمدزایی در وطن ما تبدیل شود به دست فراموشی سپرده می‌شود.
درویشی تصریح کرد: تا زمانی که دغدغه‌های اجتماعی را درک کنم، ادامه به تولید آثار جدید برایم حیاتی است. اگر تنها به دغدغه‌های شخصی توجه داشتم، به هیچ عنوان به عرصه هنر نمی‌رفتم، زیرا روش‌های زیادی برای کسب درآمد بلدم. اما این دغدغه‌ها مرا به فعالیت در هنر سوق داده و طبق آمار در کارهای قبلی‌ام حتی زیان هم متحمل شده‌ام، اما از اینکه نقشی اجتماعی را ایجاد می‌کنم، بسیار خرسندم.
وی ادامه داد: قضاوت درباره اینکه فردی بازیگر است یا خیر، تنها پس از مشاهده کیفیت کارش معنی می‌یابد. ما نباید در زمان ورود افراد از مشاغل دیگر به عرصه هنر، به آنها انتقاد کنیم. زمانی که پژمان جمشیدی به بازیگری روی آورد، نظرات منفی زیادی از برخی شنید، اما امروزه شاهد صف‌های طویل برای تماشای آثارش هستیم. حتی به قصد دارم از سیاستمدارانی چون محمدجواد ظریف و محمود احمدی‌نژاد برای حضور در تئاتر دعوت کنم.
کارگردان «تیتانیوم» افزود: همه ما در زندگی نقش‌هایی را ایفا می‌کنیم و اشتباه است که بازیگری را با سایر مشاغل تخصصی مقایسه کنیم. بسیاری از افراد ذاتاً توانایی بازیگری دارند، و متأسفانه قبل از آنکه آنها را ببینیم و به آنها میدان دهیم، به نقد آنها می‌پردازیم. بسیاری از افراد نمی‌توانند موفقیت دیگران را در هنر بپذیرند، در حالی که با این شیوه مانع شنیده شدن صدای جوانان می‌شوند. این همان گروهی هستند که می‌پرسند با تتلو چه کرده‌اید؟ این افراد بودند که با نقدهای ناعادلانه خود تتلو را به بیرون ایران هدایت کردند و حالا برای آزادی‌اش دعا می‌کنند؛ اما تأکید می‌کنم که منظور من نقدهای غیرمنصفانه است و نه نظرات سازنده.
وی خاطرنشان کرد: متأسفانه جوانان با تحصیلات هنری در کشور ما به سختی سالن مناسبی برای اجرا پیدا می‌کنند. سالن‌های دولتی تنها در اختیار اجراهای چهره‌ای است، در حالی که اگر فرصت دیده شدن به جوانان داده شود، قطعاً شاهد پیشرفت‌های بهتری خواهیم بود. چهره‌ها می‌توانند در سالن‌های خصوصی اجرا داشته باشند و به راحتی هزینه‌های اجاره سالن را جبران کنند. می‌بایست به جوانانی که نام‌آشنا نیستند، اجازه ورود به سالن‌های دولتی را بدهیم. به‌عنوان یک کارگردان و تهیه‌کننده تئاتر، باید از حضور چهره‌ها در سالن‌های دولتی پرهیز کنم، چرا که هزینه‌ای که برای اجرا در سالن خصوصی هزینه می‌کنم، باید به جوانان فرصتی برای دیده شدن ارائه دهم.
این هنرمند در مورد انتقادات موجود به نمایش‌هایش گفت: به‌جز چند تن از پیشکسوتان که انتقادات سازنده‌ای داشته‌اند و با آنها به گفت‌وگو پرداختم، یکسری از افراد به طرز غیرمنصفانه‌ای نقد می‌کنند. بسیاری از کسانی که در این حرفه امنیت شغلی خود را در خطر می‌بینند، از نظر مالی وضعیتی بهتر از بسیاری از جوانان و پیشکسوت‌ها دارند، اما تمایلی به اجرای نمایشی ۱۵ شب بدون دستمزد ندارند. من در آثار خودم تلاش می‌کنم تا با بعضی از هنرمندانی که از این فضا دور بوده‌اند همکاری کنم، اما آیا این افراد به غیر از عزیزانی که همیشه در حمایت از جوانان گام برداشته‌اند، حاضرند با یک جوان همکاری کنند تا بدون هزینه روی صحنه بروند؟ آیا آنها حاضرند به این شکل به هنر کشور کمک کنند، در حالی که اکنون مرا به خاطر حضور افرادی چون امیر مقاره و امیر خلوت نقد می‌کنند؟
درویشی در پایان خاطرنشان کرد: لاله صبوری با مدرک فوق لیسانس در رشته تئاتر است، اما «تیتانیوم» نخستین تجربه او در عرصه تئاتر بود و خوشحالم که این فرصت اولین بار به من سپرده شده است. همه بازیگران و همکاری‌ها بسیار دوست‌داشتنی هستند، اما درباره امیر مقاره باید بگویم او یکی از بااستعدادترین و حرفه‌ای‌ترین افراد است که در مسیر حرفه‌ای‌ام دیده‌ام. در روز دوم شهریور، پنج نوبت اجرا داشتیم و این هنرمند، در بین تمامی این سانس‌ها به احترام تماشاگرانی که به دیدنش آمده بودند، در خارج از سالن با آنها بود. به عقیده من اگر امیر مقاره در اینجا به اوج رسیده، به این خاطر است که خداوند او را دوست دارد و من همیشه می‌گویم خدا او را در آغوش گرفته است.