بر اساس گزارشی که وبگاه دِیلی گَلِکسی منتشر کرده، قله اورست در زبان نپالی با نام ساگارماتا (Sagarmāthā) و در زبان تبتی با نام چومولونگما (Chomolungma) شناخته می‌شود. این قله با ارتفاعی شگفت‌انگیز به میزان ۸ هزار و ۸۴۹ متر (۲۹۰۳۲ فوت) خود را در بین دیگر قله‌ها نظیر کِی تو (K ۲)، کانگچنجونگا (Kangchenjunga) و لهوتسه (Lhotse) متمایز می‌سازد. اورست بخشی از رشته‌کوه عظیم هیمالیا است و در کشور نپال واقع شده است.
براساس گزارش ایرنا، تحقیقاتی که توسط پژوهشگران کالج دانشگاهی لندن و دانشگاه علوم زمین چین انجام شده، مشخص کرده است که بین قله اورست و سامانه‌های رودخانه‌ای نزدیک یک ارتباط غیرمنتظره وجود دارد. این تعامل تأثیر قابل توجهی در شکل‌گیری و رشد کوه در طی ۸۹ هزار سال اخیر ایفا کرده است.
محققان پدیده‌ای را شناسایی کرده‌اند که به عنوان «بازگشت ایزواستاتیک» معروف است. این پدیده زمانی اتفاق می‌افتد که به دلیل از دست دادن جرم، فشار روی پوسته زمین کاهش می‌یابد. در این موقعیت، گوشته زمین زیر پوسته با فشار بیشتری عمل کرده و موجب تنش در پوسته می‌شود، که در نتیجه قله‌ها شروع به افزایش ارتفاع می‌کنند. این پدیده تا ۵۰ متر (۱۶۴ فوت) به بلندی اورست افزودوده است.
رودخانه‌های آرون و کوسی به عنوان عوامل کلیدی در این پدیده زمین‌شناسی عمل می‌کنند. این رودخانه‌ها با ایجاد تنگه‌های وسیع در نواحی اطراف خود، فرسایش شدیدی را به وجود می‌آورند و میلیاردها تن زمین را با خود جابجا می‌کنند. این فرسایش بار اضافی روی پوسته زمین را کاهش می‌دهد و باعث اثر بازگشت ایزواستاتیک می‌شود که در نهایت به بلندتر شدن قله اورست منجر می‌شود.
دکتر متیو فاکس (Matthew Fox)، یکی از دانشمندان علوم زمین از کالج دانشگاهی لندن، بیان می‌کند: با استفاده از فناوری‌های جی‌پی‌اِس، دریافتیم که این قله سالانه حدود دو میلی‌متر رشد می‌کند و اکنون درک بهتری از علل این رشد پیدا کرده‌ایم.
نتایج این تحقیق در قالب مقاله‌ای در مجله علمی نِیچِر ژئوسایِنس (Nature Geoscience) به چاپ رسیده است.