نگار علی بمب افکن H۶ چین، که یادگاری از دوران جنگ سرد است، همچنان بخش اساسی از استراتژی نظامی پکن را تشکیل می دهد. این بمب افکن که در اصل نسخه مجاز از Tu۱۶ شوروی محسوب می شود، با به روزرسانی هایی به قابلیت حمل سلاح های مدرن، از جمله موشک های هیپرسونیک و تسلیحات هسته ای تجهیز شده است.
با وجود قدمت آن، بمب افکن H۶ هنوز هم نقش کلیدی در قدرت نظامی چین ایفا می کند. اما این بمب افکن در آینده ای نزدیک، با بمب افکن پنهانکار H۲۰ جایگزین خواهد شد که انتظار می رود در دهه ۲۰۳۰ به خدمت برسد. تا آن زمان، H۶ همچنان تهدیدی جدی برای نیروهای دریایی ایالات متحده در اقیانوس آرام خواهد بود و قابلیت شلیک موشک های ضد ناو را دارد.
بمب افکن H۶ چین؛ قدیمی اما کارآمد
چین استفاده از بمب افکن H۶ را از سال ۱۹۵۹ آغاز کرده است. اتحاد جماهیر شوروی نخستین بمب افکن Tu۱۶ بدجر را در سال ۱۹۵۸ به این کشور تحویل داد و شرکت صنایع هواپیماسازی شیان (XAC) به سرعت فعالیت تولید این هواپیما را آغاز نمود. نام H۶ برای این بمب افکن شد و اولین پرواز آن در سال ۱۹۵۹ به انجام رسید. چین اولین نمونه داخلی H۶ خود را در سال ۱۹۶۸ تولید کرد.
این بمب افکن هنوز هم بخش مهمی از نیروی هوایی چین به شمار می رود. تقریباً ۱۵۰ فروند از این بمب افکن ها ساخته شده و از این تعداد، حدود ۱۲۰ فروند هنوز هم در حال عملیات هستند.
مشابه بمب افکن B۵۲ استراتوفورترس ایالات متحده، H۶ به دلیل طراحی مستحکم و قابلیت های تطبیق پذیری خود، عمر عملیاتی بسیار طولانی ای را تجربه کرده است. این بمب افکن همچنین به خوبی با سلاح های مدرن سازگار شده است.
چینی ها بر این عقیده اند که بمب افکن H۶ به عنوان ابزاری برای بازدارندگی هسته ای و نیز به عنوان یک پرنده حمله دریایی، برای سال های متمادی به فعالیت خود ادامه خواهد داد.
بمب افکن H۶ شیان
H۶ نسخه ای است که تحت لیسانس بمب افکن Tu۱۶ بدجر شوروی تولید شده و اولین پرواز آن به سال ۱۹۵۲ برمی گردد. دو کشور در راستای یک برنامه تولید مشترک به خانه سازی هواپیماها و پروژه های دیگر مشغول بودند تا زمانی که شکاف بزرگی در روابط چین و شوروی ایجاد شد.
چین این بمب افکن ها را به مصر و عراق فروخته، اما اکنون این کشورها دیگر از بمب افکن های خود برای عملیات استفاده نمی کنند. بر اساس اطلاعات مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی واشنگتن دی سی (CSIS)، چهار فروند بمب افکن H۶ عراق در حین خدمت نابود شدند.
بمب افکن H۶ برای چهار نفر خدمه طراحی شده و به دو موتور توربوفن Soloviev D۳۰KP۲ مجهز است که هر کدام ۲۷,۰۰۰ پوند کشش تولید می کنند. حداکثر سرعت آن ۶۷۰ مایل در ساعت و سرعت کروز آن ۴۷۷ مایل در ساعت می باشد. برد عملیاتی آن به ۲,۲۰۰ مایل می رسد.
در حال حاضر، H۶ توانایی حمل انواع مختلفی از موشک های هوا به سطح، ضد کشتی، موشک های کروز هواپرتاب و موشک های هیپرسونیک را دارد. این شامل موشک های بالستیک هواپرتاب است که قادر به حمل سلاح های هسته ای نیز می باشند.
این بمب افکن همچنین می تواند تا ۲۶,۵۰۰ پوند بمب، که هم بمب های هدایت شونده و هم بمب های معمولی را شامل می شود، حمل کند، اما دیگر قادر به حمل بمب های هسته ای سقوط آزاد نیست، زیرا H۶ نمی تواند به اندازه کافی در نفوذ به قلمرو هوایی دشمن قابل اعتماد باشد.
H۲۰ به عنوان جایگزین H۶ در نظر گرفته شده است
مدت زمان خدمت H۶ محدود خواهد بود؛ هرچند این بمب افکن عمر طولانی تری را تجربه کرده است، اما چین به دنبال جایگزینی با نام H۲۰ است. تصاویر جدیدی که در شبکه های اجتماعی منتشر شده، یک هواپیما با طراحی پنهان کار به شکل الماس را به نمایش می گذارند.
با این حال، این هواپیما به نوعی “بال پرنده” نمی باشد و دارای بال های مشخص و بلند، دمی بزرگ و بدنه ای مرکزی برخوردار است، که کاملاً با تصورات اولیه تفاوت دارد.
چین انتظار دارد که H۲۰ در دهه ۲۰۳۰ به خدمت فراخوانده شود. بسیاری بر این باورند که بدنه این هواپیما دارای دامنه عملیاتی ۱۰,۰۰۰ مایل خواهد بود. با استفاده از سوخت گیری هوایی، این بمب افکن قادر به پوشش “همه نقاط دنیا” خواهد بود، به گونه ای که پنتاگون اضافه کرده است: “انتظار می رود از تسلیحات متعارف و هسته ای استفاده نماید و طراحی آن بر مبنای پنهان کاری استوار باشد.”
19fortyfive
۲۲۷۲۲۷