یورو نيوز: نقش های جنسیتی در حوزه خانه داری، به تدریج و در طی سال های متمادی دستخوش دگرگونی هایی بوده اند، اما شیوع ویروس کرونا در تسریع این تغییرات موثر واقع شده است.
در گذشته، در ایالات متحده، زنان متاهل عمده بار کارهای خانگی نظیر شستشو، پخت و پز و تمیزکاری را بر عهده داشتند. با این حال، به نظر می رسد این هنجار اجتماعی در حال تحولی جدی است. به گونه ای که، تفاوت زمانی که زنان و مردان متاهل به انجام کارهای خانه اختصاص می دهند، در دو دهه اخیر به میزان ۴۰ درصد کاهش یافته است. این موضوع در گزارشی که در تاریخ ششم فوریه در مجله Socius منتشر شد، توسط محققان مورد بررسی قرار گرفته است.
تحولات در زمان صرف شده برای کارهای خانگی میان زنان و مردان متأهل
در فاصله زمانی بین سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵، به ازای هر ۱ ساعتی که مردان متأهل به انجام وظایف سنتی زنانه مانند تهیه غذا و مرتب کردن منزل اختصاص می دادند، زنان متاهل به طور میانگین ۴.۲ ساعت در هفته برای همین امور وقت می گذاشتند. به عبارتی دیگر، زنان بیش از چهار برابر مردان برای انجام این کارها زمان صرف می کردند.
این اطلاعات از «نظرسنجی گذران اوقات آمریکایی ها / American Time Use Survey» به دست آمده که یک نظرسنجی ملی است و نشان دهنده نحوه گذران وقت شهروندان آمریکا در مکان ها و با افراد مختلف می باشد.
اما در نظرسنجی سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳، این شکاف جنسیتی کاهش یافته و به طوری که برای هر یک ساعتی که مردان متأهل به کارهای خانگی اختصاص می دهند، زنان متأهل به طور متوسط ۲.۵ ساعت وقت صرف می کنند. این بدان معناست که زنان تقریباً ۲.۵ برابر مردان برای این کارها زمان می گذارند.
ملیسا میلکی، جامعه شناس دانشگاه تورنتو، می گوید: «مردان در حال انجام کارهایی هستند که معمولاً به عنوان کارهای خانه زنانه محسوب می شود و این می تواند نویدبخش یک تغییر مثبت باشد.»
تجزیه و تحلیل های خانم میلکی به یک بحث دیرینه میان پژوهشگران شاخه مطالعات جنسیت دامن می زند؛ بحثی که بر آن است آیا انقلاب جنسیتی—که به دنبال افزایش قدرت زنان در محل کار و تقسیم وظایف خانگی روی می دهد—در دو دهه اخیر متوقف شده است یا خیر.
به عبارتی دیگر، در دهه ۱۹۶۰، زنان متأهل به میزان ۷ برابر بیشتر از همسران خود به کارهای خانگی مشغول بودند. این نسبت در اواسط دهه ۱۹۹۰ به صورت قابل توجهی کاهش یافت به گونه ای که زنان فقط دو برابر همسران خود کارهای خانه را انجام می دادند.
با وجود این، از آن زمان سرعت این کاهش به شکل قابل توجهی کند شده است. به عنوان نمونه، در سال ۲۰۰۳، زنان به صورت میانگین ۱۸.۵ ساعت در هفته را به انجام تمامی کارهای خانگی، از جمله کارهای سنتی زنانه مثل نظافت، آشپزی و شستشو، همچنین مراقبت از کودکان، خرید، کارهای بیرون از منزل و باغبانی، اختصاص می دادند، در حالی که مردان متأهل تنها ۱۰.۱ ساعت در هفته برای این امور زمان صرف می کردند.
دو دهه بعد، زنان به طور متوسط ۱۷.۷ ساعت از وقت خود را به چنین کارهایی اختصاص دادند، در حالی که مردان متاهل ۱۱.۲ ساعت در هفته وقت گذراندند. این بدین معناست که حتی در دهه ۲۰۲۰، زنان متأهل هنوز حدود ۱.۶ برابر بیشتر از مردان متاهل به انجام کارهای خانگی پرداخته اند.
با این حال، خانم میلکی بر این باور است که تمرکز صرف بر ساعات صرف شده برای کل کارهای خانگی می تواند تصویر واقعی وضعیت را مغشوش کند. حقیقت این است که علاوه بر کاهش شکاف زمانی در انجام وظایف زنانه سنتی، زمان صرف شده توسط زنان و مردان متاهل برای خرید مایحتاج و دیگر نیازهای خانگی به صورت تدریجی به هم نزدیک تر شده است.
شکاف جنسیتی در ساعات مراقبت از کودکان همچنان به شدت نمایان است به طوری که زنان متاهل تقریباً دو برابر مردان متاهل برای مراقبت از کودکان خود وقت صرف می کنند. با این حال، پایدار بودن این شکاف تا حدی به این واقعیت مربوط می شود که هر دو گروه—مردان و زنان—از سال ۲۰۰۳ به بعد، زمان بیشتری را به گذراندن با فرزندانشان اختصاص داده اند.
به گفته این گروه پژوهشی، یکی از محدودیت های این مطالعه این است که نمی تواند زمان صرف شده توسط خانواده های تک والد را برای چنین وظایفی تفکیک کند و یا زمان مورد نیاز برای مراقبت از دیگر افراد مانند سالمندان که معمولاً زنان به عهده دارند، لحاظ کند.
اما طبق اظهارات خانم میلکی، تغییراتی که در خلال همه گیری کرونا نمایان شد، حاکی از تحولاتی مهم است. در سال ۲۰۲۰، همه به طرز قابل ملاحظه ای زمان بیشتری را به انجام کارهای خانه و مراقبت از فرزندان اختصاص دادند، اما در سال ۲۰۲۳، ساعات صرف شده زنان به سطح پیش از اپیدمی کرونا بازگشت در حالی که مردان همچنان به مشارکت های برابر خود ادامه می دهند.
به عبارت دیگر، خانم میلکی بیان می کند که مردان عادات جدیدی در خانه داری پیدا کرده اند و تا حدودی این عادات تداوم یافته است.
میلا کولپاشنیکووا، جامعه شناس و جمعیت شناس دانشگاه وسترن انتاریو واقع در شهر لندن استان آنتاریو در کانادا که در این تحقیق مشارکت نداشته است، ابراز می دارد که ممکن است میزان اندک کاهش ساعات کارهای خانه زنان میان سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۳ ناامیدکننده به نظر برسد و سرعت تغییرات را بسیار کند نمایان کند.
اما اگر وظایف خانگی را به مجموعه های مختلف تقسیم کرده و به کارهایی که به طور سنتی زنانه محسوب می شوند تمرکز کنیم، می توان مشاهده کرد که تغییرات فرهنگی معناداری در حال وقوع است.
او خاطرنشان می کند: «می توان با چشم انداز نیمه خالی به این تغییرات نگاه کرد، اما هم چنان که این مقاله توصیف می کند، می توان آن را به عنوان تغییری از نوع نیمه پر لیوان نیز مد نظر داشت.»