دکتر استقامتی تأکید کرد که دیابت یک بیماری مزمن و پیشرونده بوده که نیازمند درمان مداوم و بدون وقفه است. وی با اشاره به اینکه انسولین از سوی سازمان جهانی بهداشت (WHO) بهعنوان یک داروی حیاتی و ضروری شناخته میشود، گفت: «برای بیماران مبتلا به دیابت، انسولین تنها راه درمان در سراسر جهان است. هرگونه اختلال در دسترسی به این دارو میتواند بهسرعت منجر به بروز عوارض شدید، بستری شدن در بیمارستان و حتی تهدید جان بیماران شود. مدیریت دیابت یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت روزانه برای بقا است.»
وی در ادامه با اشاره به شیوع بالای دیابت در کشور افزود: «میلیونها نفر در ایران به دیابت مبتلا هستند و اگر خانوادههای آنان را نیز در نظر بگیریم، دهها میلیون نفر بهطور مستقیم یا غیرمستقیم با این بیماری درگیر هستند. در صورت اختلال در درمان، عوارضی مانند بیماریهای قلبی-عروقی، نارسایی کلیه و مشکلات بینایی افزایش خواهد یافت که این موضوع بار سنگینی را بر دوش خانوادهها و نظام سلامت تحمیل میکند.»
دکتر استقامتی همچنین به تحولات اخیر در بازار دارویی کشور اشاره کرد و گفت: «در سالهای گذشته شرکتهایی مانند نوو نوردیسک و سانوفی نقش مهمی در تأمین داروهای باکیفیت دیابت در ایران داشتهاند و بیماران و پزشکان به این داروها اعتماد پیدا کردهاند. تغییر این الگوی مصرف که طی سالها شکل گرفته، بهصورت ناگهانی امکانپذیر نیست و نه پزشکان و نه بیماران با چنین تغییر سریعی موافقت نخواهند کرد.»
وی در خصوص وضعیت قیمتگذاری گفت: «در بیش از یک دهه گذشته، بهدلایل مختلف، پرداخت از جیب بیماران برای انسولین، بهویژه قلمهای انسولین، تغییر قابلتوجهی نداشته است، در حالی که سایر بخشهای اقتصادی با تورم مواجه بودهاند. در نتیجه، افزایش اخیر قیمتها پس از حذف ارز ترجیحی، بهصورت ناگهانی و شدید به نظر میرسد. اما نکته مهم این است که افزایش ناگهانی پرداخت از جیب بیماران در عمل بهنوعی جریمه بیماران بهدلیل سیاستهای گذشته تلقی میشود.»
در پایان، دکتر استقامتی بر لزوم اتخاذ رویکردی متوازن و بیمارمحور تأکید کرد و گفت: «اصلاح قیمتها، در صورت ضرورت، باید بهصورت تدریجی و طی یک بازه ۱.۵ تا ۲ ساله انجام شود، نه بهصورت ناگهانی. از سوی دیگر، نظام بیمهای باید بهطور کامل از بیماران حمایت کند تا فشار مالی به آنها منتقل نشود. اگر بیمهها توان پوشش این هزینهها را ندارند، نباید این افزایشها اجرایی شود. مسئولیت اصلی ما روشن است: پوشش بیماران باید حفظ شود و از تحمیل فشار اقتصادی به آنها جلوگیری گردد. دیابت باید در سیاستگذاریهای حوزه سلامت بهعنوان یک مورد خاص مورد توجه قرار گیرد.»