نفت ونزوئلا دوباره جان می‌گیرد؛ اما ثروت آن به دست مردم نمی‌رسد / بررسی لوموند از نفوذ «نواستعماری» ترامپ بر دارایی‌های کاراکاس / دزدی ۱۳ میلیارد دلاری نفت ونزوئلا

به گزارش خبرآنلاین بر اساس اطلاعات لوموند، تولید نفت ونزوئلا در بازه زمانی آوریل تا ژوئن ۲۰۲۶ به نرخ میانگین ۱.۲ میلیون بشکه در روز رسیده است. در این راستا، دونالد ترامپ به‌طور مستقیم بیان کرده که کشورش قادر به «میلیاردها میلیارد دلار» از منابع نفتی ونزوئلا است؛ آماری که طبق برآورد نشریه فایننشال تایمز به حدود ۱۳ میلیارد دلار می‌رسد.

خوزه توئرو هاردی، اقتصاددان و فردی که سابقاً در هیئت‌مدیره شرکت ملی نفت ونزوئلا (PDVSA) فعالیت کرده است، در مصاحبه‌ای با لوموند بر این موضوع تاکید کرد: «درآمدهای نفتی ونزوئلا به حسابی منتقل می‌شوند که قبلاً در قطر بود و اکنون تحت نظارت کامل وزارت خزانه‌داری آمریکا قرار دارد. تنها زمانی که فاکتورها از سوی مقام‌های آمریکایی تایید شوند، این وجوه به دولت ونزوئلا (با ریاست موقت دلسی رودریگز) واریز خواهد شد.»

فرانسیسکو مونالدی، مدیر برنامه انرژی در موسسه بیکر دانشگاه رایس، نیز به لوموند گفت که در مدیریت این وجوه هیچ شفافیتی وجود ندارد و فاصله قابل توجهی بین وجوه حاصل از فروش نفت ونزوئلا و آنچه که واقعاً به خزانه‌داری کشور منتقل می‌شود، احساس می‌شود.

براساس گزارش لوموند، پس از کاهش شدید صادرات نفت به چین (که با تخفیف‌های ۳۰ درصدی صورت می‌گرفت)، واشنگتن برخی تحریم‌ها را لغو کرده و به ۶ غول نفتی جهانی شامل شورون (آمریکا)، بی‌پی و شل (بریتانیا)، انی (ایتالیا)، رپسول (اسپانیا) و مورل اند پروم (فرانسه) اجازه داده است تا به ونزوئلا بازگردند.

با این حال، سرمایه‌گذاران به دلیل عدم قطعیت‌های سیاسی و فقدان مشروعیت دولت موقت دلسی رودریگز از سرمایه‌گذاری‌های کلان و درازمدت در بخش‌های نوین خودداری می‌کنند. کارشناسان اشاره می‌کنند که برای بازسازی کامل صنعت نفت ونزوئلا به سرمایه‌گذاری بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیارد دلار نیاز است.

گزارش میدانی خبرنگار لوموند از شهر «کابیماس» در حاشیه دریاچه ماراکایبو (محل تولد صنعت نفت ونزوئلا) تصاویری تلخ از این وضعیت رونق نفتی را به نمایش می‌گذارد:

• آلودگی شدید و نشت مداوم نفت: لایه‌های ضخیم نفت خام، لوله‌های فرسوده و جلبک‌های سمی در دریاچه ماراکایبو باعث ایجاد محدوده‌ای بدون حیات شده و صیادان محلی را به ورشکستگی کشانده است.

• تضاد بین تلمبه‌های نفتی و برق منازل: در حالی که تلمبه‌های نفتی آمریکا به‌صورت ۲۴ ساعته فعالیت دارند، ساکنان شهر کابیماس روزانه با قطعی برق بین ۵ تا ۷ ساعت و کمبود مداوم آب شرب مواجه هستند.

• فقدان حاکمیت ملی: آنخل لومباردی، مورخ و رئیس سابق دانشگاه زولیا، در انتها به لوموند گفت: «ونزوئلا هیچ حاکمیت اقتصادی ندارد و اقتصاد ما دوباره به مدار ایالات متحده بازگشته است. این یک رابطه نواستعماری و تابعیت کامل از آمریکا به شمار می‌آید.»

۴۲/۴۲