نخستین بار امام خمینی (ره) در تاریخ ۱۴ اردیبهشت سال ۶۲ نیروهای اطلاعاتی واحد اطلاعات سپاه را «سربازان گمنام امام زمان (عج)» نامید. آن زمان هنوز وزارت اطلاعات شکل نگرفته بود و واحد اطلاعات سپاه در کنار رکن ۲ ارتش و دفتر اطلاعات و تحقیقات نخست وزیری از جمله مجموعه های اطلاعاتی کشور بودند.
انقلابیون که از تشکیلات ساواک خاطره خوبی نداشتند به لزوم راه اندازی یک سیستم امنیتی اطلاعاتی مجزا فکر نکرده بودند. شاید اگر ترورها، بمب گذاری ها و رخدادهای تنش زای مسلحانه سال های اول دهه ۶۰ توسط منافقین رخ نداده بود، هیچ گاه هم به صرافت راه اندازی وزارت اطلاعات نمی افتادند. ابتدا دفتر اطلاعات نخست وزیری با ابتکار شهید رجایی شکل گرفت و امور اطلاعاتی میان سپاه و ارتش و کمیته و شهربانی تقسیم شد. سرانجام کلیات طرح تأسیس وزارتخانه اطلاعات در مجلس تصویب و لایحه اش سال ۱۳۶۲ در دولت میرحسین موسوی تهیه و در مجلس تصویب شد.
اکنون تمام نیروهای امنیتی و به طور خاص اعضای وزارت اطلاعات که در راستای حفظ امنیت کشور چراغ خاموش و به دور از نام و نشان انجام وظیفه می کنند به عنوان سرباز گمنام امام زمان (عج) شناخته می شوند. نامی که کابوس اعضای سازمان مجاهدین خلق(منافقین) شده است و آن را همچون برچسبی بر روی برخی از اعضای مسئله دار خود به کار می برند.
بیشتر بخوانید:
این مَرد باعث شد عبارت «سربازان گمنام امام زمان(عج)» ایجاد شود
عملیاتی که «ریگی» را از هواپیما خارج کرد
مادری که دو نیروی اطلاعاتی پرورش داد
رازهای یک سرباز گمنام
طالب فرحان (عباس دلنواز) از اعضای جدا شده منافقین است. او در خاطره ای روایت می کند: «در زمانی که در قسمت پذیرش سازمان مجاهدین بودم، بعد از اتمام دوره های آموزش قرار شد که ما را بین قرارگاه ها تقسیم کنند. من در آن شرایط وضعیت روحی بسیار بدی داشتم. مسئولین پذیرش به دنبال این بودند که علت این وضعیت من را بدانند و حتی تصور کرده بودند من به مشکلات روحی روانی دچار و دیوانه شده ام. برایم چندین نشست گذاشتند، که چرا سکوت کرده و تناقض حمل می کنی؟ چرا در نشست های عملیات جاری شرکت نمی کنی؟
یک روز یکی از فرماندهان بنام «سعید واجد» من را به محوطه پذیرش برد و با لحن خیلی دوستانه و مهربانانه از من سوال کرد، چه کسی تو را اینجا فرستاده؟ چه آموزش هایی دیده ای؟ مامور نفوذی وزارت اطلاعات هستی یا سپاه؟ من از تعجب داشتم شاخ در می آوردم! خنده ام گرفته بود، حالت تمسخرآمیز من او را به شدت عصابی کرد. به طوریکه گفت تو را به زندان ابوغریب می فرستیم تا آنجا با شیوه های خودشان تو را به حرف در بیاورند. یک شب من را ساعت ۲:۳۰ نیمه شب از خواب بیدار کرده و برای بازجویی بردند و تا صبح مشغول بازجویی از من بودند که مثلا اعتراف کنم برای وزارت اطلاعات ایران کار می کنم و برای جاسوسی وارد مناسبات شده ام، بعد از اینکه دیدند من تحت هیچ شرایطی حاضر به اعتراف ساختگی نیستم من را مجددا به داخل تشکیلات برگرداندند و تا چند روز کاری به کار من نداشتند.
بعد از چند روز مجددا من را سوژه نشست های عملیات جاری کردند و ساعت ها فحش و ناسزا و آب دهان بود که نثار من می شد. آنها این شیوه برخورد را این گونه توجیه می کردند که می خواهند عنصر مبارزه را در من زنده کنند و مانع از این شوند که در حلقوم رژیم بیفتم! در دیدگاه رجوی که خودش را رهبر خود انتصابی عقیدتی به اعضا تحمیل کرده بود، او هیچ اشکال و نقطه ضعفی نداشت. بنابراین اعضا می بایست از او اطاعت بی چون و چرا داشته باشند.
هرگونه انتقاد به خط و خطوط سیاسی و استراتژیکی رجوی مترادف با بریدگی از مبارزه و وابستگی به جمهوری اسلامی و وزارت اطلاعات قلمداد می شد، در حالی که من و امثال دیگر اعضا که با وعده های فریبنده اخذ پناهندگی در کشورهای اروپایی و کار جذب آنها شده بودیم وقتی خودمان را برخلاف تمامی وعده های داده در پادگان اشرف دیدیم احساس کردیم به ما خیانت شده و دیگر تحمل آن همه دروغ و فریب را نداشتیم به همین دلیل فضای تشکیلات مجاهدین خلق و وعده ها و بحث های رجوی برایمان غیرقابل تحمل شده بود.»
موسی دامرودی از دیگر اعضای جدا شده سازمان مجاهدین خلق درباره اینکه چرا این سازمان از وزارت اطلاعات هراس دارد می گوید: «برایم سوال شده بود که چرا سازمان رجوی نسبت به جدا شده ها ضدیت هیستریک دارد و به همه مارک مأمور وزارت اطلاعات می زند و چرا نمی گذارد این افراد زندگی آزادی داشته باشند و برای رسیدن به سرپناهی با موانع زیادی از طرف این سازمان روبه رو می شوند و می خواهد همه را اسیر و برده خود نگه دارد و چرا این همه فشار بر مستمری بگیران خودش وارد می کند.
یا چرا برای پرداخت مستمری ناچیز ماهیانه آنها را مجبور به جاسوسی و نوشتن اطلاعیه علیه جدا شده های دیگر می کند و هرکسی را که از این خواسته سر باز بزند تهدید به قطع مستمری ناچیز می کند و بعد هم به او مارک مزدور و مأمور وزارت اطلاعات می زند که من در این مدت شاهد نمونه های این چنینی بوده ام.
من در نشست های مختلفی از مسئولین سازمان مجاهدین خلق شنیده بودم که می گفتند: ما از هیچ دولت، شخصیت و ارگانی نمی ترسیم، از پاسداران هم نمی ترسیم؛ بلکه باید از کسانی بترسیم که از درون خودمان جدا شده اند، چرا که هیچ کس از داخل مناسبات ما خبر ندارد، ما فقط از بریده های خودمان می ترسیم چراکه از همه چیز ما خبر دارند و داخل مناسبات بوده اند. این علت اصلی وحشت رجوی و طبعا ضدیت با اعضای جداشده از مجاهدین خلق است.
سازمان مجاهدین بارها و بارها با مدارک موجود نشان داده است که در خیانت و جنایت نسبت به آب و خاک و حتی مردم ایران از هیچ کوششی دریغ نکرده است. حتی در بسیار از موارد می تواند بالاترین رتبه را تصاحب کند، چون نظیر این سازمان در طول تاریخ در هیچ کشوری ظهور نکرده است. »